1999-08-29 Het vertrek

Eindelijk is het dan zover: Thor`99 is begonnen! Om 8:00 uur vanmorgen moest de Arke bus vertrekken vanaf het station, wat op een paar minuten na lukte. De reis ging van hier uit naar de campus, naar het EL/TN gebouw, waar de rest van de Thor-gangers opstapte (waaronder ondergetekende). Om 4 minuten over half 9 was het dan zover: er werd officieel afscheid genomen van het thuisfront. Zelfs het bestuur van Arago was uitgerukt om ons een goede reis te wensen (of om er zeker van te zijn dat we inderdaad wel zouden vertrekken). Bij vertrek kwam ook duidelijk de interesse voor techniek bij de verschillende deelnemers naar voren. Bij een vluchtig rondje kon ik al een tussenstand opmaken: 4 mobiele telefoons, 3 notebooks, een digitale fotocamera en een telescoop! (Tja, je moet er wat voor over hebben als je een internet krant wilt hebben, red.) Na een klein half uurtje reizen was het tijd voor de eerste film: Eraser met onze goede vriend Schwarzenegger, altijd goed voor een acteerprestatie van formaat. Tegen de tijd dat de film was afgelopen zaten we in de buurt van Hamburg. Hier stond ook de eerste (en laatste zoals later zou blijken) file van vandaag. We hadden maar een kwartiertje vertraging. Om half één werd er pauze gehouden bij een traditioneel Duits wegrestaurant. De lunch bestond uit bolletjes met ham of kaas welke op de vuist genuttigd werden. De middagfilm die op het programma stond was Austin Powers. Dit was ook ongeveer het tijdstip waarop we voor het eerst kennis maakten met Denemarken. Omstreeks 16:15 waren we in Billund, de stad van de Lego. 's Avonds werd tevens de eerste warme Thor-maaltijd genuttigd. Als alle andere maaltijden van hetzelfde niveau zijn als deze dan is deze studiereis nu al een succes! (De liefde van de man/vrouw gaat door de maag, red.)
Enschede - Billund

De bus

Aankomst van de THOR-touringcar bij het el /TN gebouw
Gekheid bij de jeugdherberg

Renske poseert voor Ramon, Martijn en Agnes kijken toe. Deze huisje zijn ons onderkomen in Billund, een van de betere deze reis
De picknick tafel

Vanaf hier lijkt het een heel normale picknick tafel...


De picknicktafel(2)

Maar van dichtbij ziet het er heel anders uit.
Schommelen

Zo'n speeltuin brengt de jeugd nog altijd in vervoering
De kamer

De inrichting en zooi van een kamer in Billund, best goed


De eetzaal

De eetzaal van de jeugdherberg in Billund, de Thor groep is lekker aan het klieken
Column schrijven

De eerste van de dagelijkse columns was voor ons, Renske leest hier terug wat onze melige geesten hebben bedacht
Column schrijven

De eerste van de dagelijkse columns was voor ons, Renske leest hier terug wat onze melige geesten hebben bedacht


1999-08-30 Windmolens

Toen iedereen uiteindelijk in bed lag, kwam Martijn op het idee om een woordspel te doen: "Ja, we maken een verhaal waarbij iedereen omstebeurt een woord mag zeggen." Met een stel TN'ers loopt dat al snel uit de hand. Spoedig werd er in het verhaal een psychopaat op psychopatische wijze vermoord door een vrouw met slechts één been. En dat terwijl het zo goed bebegon, met een door Martijn voorgelezen verhaal uit het grote verzamelboek van Pinkeltje: 'Pinkeltje en de rode speelgoedauto'. Het Thor studiereisgezelschap in Denemarken. Maandagochtend 30 augustus, 7.30. Het valt niet mee, om op tijd bij het ontbijt te zijn. Nadat iedereen een half uur gedoucht had en de oudere-jaars studenten al hun proteses in hadden gedaan (lenzen) konden we gaan ontbijten. Het was ongelooflijk! Je bent op vakantie en je verwacht jeugdherberg-ontbijt met droog brood in te dunne sneetjes. Maar nee hoor! Wij krijgen een Grande Buffet. Weg vakantiegevoel. Wisten wij veel wat er in Vestas nog op ons te wachten stond... Om 8.53, na het maken van vele foto's van een bus tegen een grijze achtergrond, vertrokken we naar het windmolenbedrijf Vestas. Na een uur rijden kwamen we aan bij Vestas. We werden ontvangen met regen, maar al snel kregen we een vriendelijke dame, die begon met een algemene presentatie van het bedrijf: verkoop, werknemers, zelf alles maken om de grip op de markt te houden, internationaal, 30 april '98 op de aandelenmarkt van Stockholm en nog veel meer. En het bedrijf is ooit begonnen met het maken van mjolk koelmachines. Ook is het bedrijf steeds grotere molens gaan produceren. Er werden in '95 minder molens gemaakt dan in het jaar daarvoor, maar het totaal aantal geproduceerde vermogen nam wel toe. Een molen levert tegenwoordig genoeg energie voor 500 huishoudens! Toen kregen we een paar video's te zien. Hiervan een impressie: "Molens, in de zee en op het land", "3.5 ton per blad. Veel? Nee, niet voor een blad van meer dan 30 meter", "OPti-slip en Opti-tip", "Breaking the MW barrier", "Geluidsoverlast versus vermogen", "ISO 9001" en een eenzame birdwatcher en zijn huismeeuw. Bedrijfspresentatie bij de leidende windmolenbouwer Vestas. Vervolgens kregen we een rondleiding. Een ingenieur liet ons de wingproduktie zien: De buitenkant van de vleugel wordt gemaakt van geïglasvezel die om dun schuim materiaal gesandwicht is. De binnenkant van de vleugel werd ook van glasvezel gemaakt en werd met bliksemafleider en al in de binnenkant van de vleugel "geadhesie-seerd", om de vleugel te ondersteunen. Na een ontbijt met kaviaar (weg vakantiegevoel? red.) gingen we naar de machinefabriek. Alle onderdelen die we daar te zien kregen waren enorm groot en heeeel zwaar. Na het aanschouwen van alle machines kregen we uitleg over het besturingssysteem van de molen. Het verband tussen opti-slip, opti-tip en constant vermogen werd verhelderd. En toen werd de meest listige vraag van de dag gesteld: "Waarom heeft een molen drie bladen? Waarom niet vijf, of zeven, of, of, twee?". Het antwoord bleek niet eenvoudig: Een delicaat evenwicht tussen rendement en commercie. Renske inspecteert een bevestigingskop voor de wieken van de 1.6 Megawatt windturbine. Toen kwam het moment dat we onze milieuvriendelijke vrienden bedankte voor alle gastvrijheid. Een goede rondleiding door een degelijk bedrijf (uitgezonderd hun multimedia apparatuur), alleen jammer dat we niet in een staande molen hebben kunnen kijken. Nog even zwaaien en op naar Billund. Op een of andere manier heb ik het idee dat in een moment van onoplettendheid de commissie me met hun digitale camera te grazen heeft genomen. Tijd om de digitale camera te hacken. Na wat rondhangen op de camping konden we weer riant gaan eten. Deze keer kregen we zelfs geld toe van de commissie. En toch kwam het gesprek na verloop van tijd op doggy bags en eten smokkelen. Volgens Renske kunnen vrouwen goed eten smokkelen, door bijvoorbeeld twee of drie bolletjes op de plaats van hun borsten te plaatsen. Pollus draaide zich om vanaf de andere tafel, geboeid door het gespreksonderwerp. Positief, dat was hij wel over de bolletjes opvulling. Het moesten echter wel twee bolletjes zijn, want dat staat natuurlijker. Zullen de moderne molens na expansie uiteindelijk ook hun natuurlijk evenwicht vinden bij twee wieken? Wie weet.
Billund

Renske in DUPLO vliegtuig

Deze DUPLO vliegtuigen bleken bij iedereen het kind boven te halen. Hier Renske en Agnes...
Mindstorms

Dit is het strijdtoneel van de LEGO mindstorms "wedstrijd". Het idee was om een goed geprogrammeerde robot met balletje via de sporen op de tafel naar de ballenbak midden in te rijden en daar zoveel mogelijk balletjes in te krijgen. Laat hier geen TN'ers op los: die bouwen net zo lang tot alle ballen in een keer mee kunnen.
Mindstorms

Hier een close up van de mindstorms robots en de ballenbak


Thor '99

Hier een eerste versie van het Thor logo op een letterbord in legoland, later zouden anderen het idee verder uitwerken.
Treinen in Legoland

Hier passeerd een IC een lokaal boemeltje, beide duits
Treinen in legoland

Weer hetzelfde station met iets meer omgeving. De trein is een goederentrein getrokken door twee locomotieven


Pont in legoland

Deze pont nam werkelijk een auto mee, deze reed erop, de pont naar de overkant, auto er weer af. Erg stoer
pont in legoland

Hier de pont met auto in volle vaart
Nederland in Legoland

Een ophaalbrug, molens, sloten, wadlopers, fietsen, alle typisch Nederlandse artikelen zijn aanwezig


Nederlandse treinen in legoland

Een mat'64 en een wadloper in het Nederlandse station(let op de fietsen!). Echter de medeling uit de stationsomroep is geen Nederlands(getuige het geluidsfragment op de CDROM)
Wadloper bij kerk

Hier rijdt de wadloper langs het typisch? nederlandse kerkje
Amalienborg in Legoland

De amalienborg uit Kopenhagen in Legoland, vanuit het perspectief van een minilander, ofwel camera op de grond. Het echt bleek later niet zo groen te zijn.


Nyhavn in legoland

Een zeer goede replica van Nyhavn in Kopenhagen, zoals later zou blijken. Het enige dat ontbreekt is de jeugd op de kade...
Deense boemel

Een typische Deense boemel in de haven van Kopenhagen
Haven in LEGOland

Werkende kranen met treintjes en bootjes


Deens havenplaatsje

Overzicht van een deens dorpje met vuurtorens, windmolens, werkende bruggen en bootjes. Op de achtergrond de beroemde LEGOland indiaan-in-een-rots
Deens dorpje

Hetzelfde dorpje als op de vorige dia
Sluis

Een echte werkende sluis met een bootje dat ook werkelijk werd geschut, erg stoer gezicht.


Zweeds? meer

Een rustig meertje met bootje en treintje op de achtergrond
Bergen

Een foto van Bergen in LEGOland vanaf een plek die we later deze studiereis ook nog tegen zouden komen. Er is dan ook later nog een dia uit het echte Bergen vanaf deze plek. Te zien is met name Bryggen.
Zweeds stationtje

Een boemeltje doet een stationetje aan waar duidelijk hout geproduceert wordt.


LEGOland in vogelvlucht

Uitzicht vanuit een uitkijktoren op miniland, niet helemaal scherp omdat de foto door glas heen is gemaakt.
De jeugdherberg

Uit dezelfde uitzichttoren, maar nu richting de jeugdherberg.
3000?

Dit lokje in LEGOland lijkt er wel veel op


Werkende kranen

Detail van de haven in LEGOland
Twee treinen

Een duitse IC passeert een boemel in LEGOland


1999-08-31 Legoland!

Onrust in de tent: morgen naar Legoland. Jeugdsentimenten flitsen voorbij, iedereen roept dat dit toch wel heel kinderlijk wordt maar vindt het stiekem toch wel leuk. In ieder geval 's avonds is er nog luid gekeuveld over allerhande koetjes en ander jongvee. Ik persoonlijk haakte na het verhaal over originele martelmethodes die Hendrik ons wist te vertellen een beetje af en was blij verrast Martijn van Raaij binnen te zien komen met een Pinkeltje-boek. Ik mag dat wel; dat betuttelde geleuter van die kleine opdonder: 'En Pinkeltje had zo'n plezier dat alles zo goed was afgelopen, dat hij een klein rondedansje in zijn holletje maakte, met zijn pijpje (GEEN grolsch-pijpje) in zijn mond.' Zo lekker belerend, in ieder geval heerlijke leeskost mijns inziens. Ondertussen begon men door te krijgen dat ondergetekende toch eigenlijk wel weer de confrontatie met de lakenzak aan wilde gaan (ik verdenk dat ding er nog steeds van dat 'ie mij wil wurgen) zodat men de polonaise vrolijk bij Hendrik voort ging zetten. Onrustig geslapen; blijkbaar slaan de zenuwen onbewust toch toe, Lego is ook voor mij weer childhood revisited. Om 10 uur was het plan om te gaan vertrekken ware het niet dat dhr. G.J. Bakker zijn kamer niet weet op te ruimen. Meneer was zijn portemonnee kwijt en nam maar aan dat 'ie dat ding op andermans kamer had laten slingeren. Om een lang verhaal kort te maken: de volgende keer helpen wij 'm wel even om zijn eigen kamer op te ruimen. Op de drastische manier uiteraard. Om half elf waren de kaarten voor Legoland geregeld waar toch wel even bij vermeld moet worden dat de chauffeur gratis naar binnen wist te sneaken. Alhoewel sneaken, hij meldde zich bij de balie, zei het magic word ("I'm the busdriver") en kreeg prompt een gratis toegangsbewijs plus een bon om een gratis maaltijd op te komen halen in het drie sterren hotel van Legoland. Heel raar allemaal, maar de volgende keer als we weer zoiets in gaan roepen we wel dat we allemaal busdrivers zijn (busdriver-conference of iets dergelijks). Scheelt aanmerkelijk op de begroting. Het grote moment was daar: Legoland in! Het weerzien met de kleine gekleurde genopte vriendjes was meer dan schokkend en de wond die volwassenheid had geslagen in het verbreken van het Legocontact bleek nog lang niet geheeld. Het een en ander is een mooi iets: werkelijk alles wat een beetje aanzien geniet in de wereld (zoals de fietsen in Nederland) waren op schaal nagebouwd te midden van allerlei attractie-apparaten die soms maar al te duidelijk waren gemaakt voor de doelgroep van Lego, die een gemiddelde lengte heeft die aanmerkelijk kleiner is dan die van de gemiddelde Thor-deelnemer. Vincent schijnt nogal eens ergens klem gezeten te hebben. Verder was er ook nog een excursie geregeld: men mocht het nieuwste op Legogebied gaan uitproberen. Om aan alle wizzkids tegemoet te komen wordt het nieuwe Legogebeuren geleverd met CD-rom. Waar was de tijd dat we slechts de beschikking hadden over 15 soorten blokjes? In ieder geval: het nieuwste om de kindermind mee te bezoedelen wordt verkocht onder de weinigzeggende naam Mindstorms. Verras ons was het motto en met die instelling gingen we naar binnen met de commissie plus Bene en de chauffeur aangezien de groep was opgesplitst in een beter te hanteerbaar aantal (kinderen vragen veel aandacht neem ik maar aan). Het Mindstorms gebeuren bestaat uit onder andere een losse eenheid die met behulp van een PC geprogrammeerd kan worden. Een beetje te vergelijken met het DIG-practicum maar dan wel leuk. Op de losse eenheid zat een stapeltje motoren waardoor het gemotoriseerd gebeuren kon rijden. Om de meute een beetje te motiveren was er een spelelement ingevoerd: aan het apparaat moest een werpmechanisme worden gemonteerd waarmee balletjes in een bak zouden worden geworpen. Dat moest dus via de PC allemaal worden geprogrammeerd en moest het robotje via een baan een bepaald pad volgen naar de ballenverzamelbak (mooi galgjewoord). Die baan kon dan weer worden gevolgd met behulp van een lichtsensor voorop het robotje die een getrokken lijn op de baan kon volgen. De drie kwartier waren als volgt ingedeeld: als eerste een 'les' in het programmeren van het ding door een van de beruchte scandinavische schones op wie de term Mindstorming zeker van toepassing was, vervolgens mocht er een half uur worden geknutseld waarna de creaties konden worden getoetst waarbij de winnaar eeuwige roem ten deel zou vallen. En jawel, iedereen kreeg het enige echte Lego Mindstorms diploma. Ik ben waarlijk een gelukkig mens. Verder uiteraard alle attracties gehad waarbij ook Bene zich niet onbetuigd liet: een hoogleraar in een safariwagentje voor 10-jarigen blijft toch een lichtelijk apart gezicht. 's Avonds schreef het menu pizza voor die iedereen zich wel liet smaken waarbij de algemene stemming was dat iedereen toch eigenlijk wel zo'n Lego - ding wil hebben. Mocht het ding zo te programmeren zijn dat 'ie zelf rond een uur of negen pils uit de koelkast kan halen en geopend weer terugbrengt bij jou voor de TV, dan zou dat je vriendin volstrekt overbodig maken, aldus een niet nader te definiëren persoon. Later op de avond werd het weer prachtig helder weer zodat ondergetekende de telescoop wel even uit de bus wilde halen ware het niet dat de buschauffeur nog met een kater van de vorige dag op zijn bed lag en dus niet wakker was te krijgen. Prompt vraagt meneer de volgende dag ook aan me waarom ik niet mijn telescoop heb gepakt: het was toch zo helder zo had hij gezien toen hij even wakker is geweest. Vermoeiend zo iemand. Me 's avonds nog even bekwaamd in het klaverjassen en zodoende kan ik de pen weer doorgeven aan Martijn Boerwinkel. En de wijze les van vandaag? Spelen met Lego is inderdaad fijn.
Legoland

Store Bælt

Zicht vanaf de burg met spoorlijn
Zicht op Store Bæltburg

Zicht op de grote burg over de grote Belt, tevens is het eiland te zien waar de trein de tunnel ingaat


1999-09-01 Naar Kopenhagen

Vandaag was de dag van de reis naar Kopenhagen en het bezoek aan IONAS. We moesten vroeg opstaan, want voor het vertrek richting Kopenhagen moesten we ook nog schoonmaken. Dit viel gelukkig erg mee. Het ging zelfs zo goed dat we niet alleen rustig konden ontbijten, maar ook al voor negen uur konden vertrekken. Om de reis wat aangenamer te maken, werd er een video vertoond, ConAir. Een film over gevangenen die het vliegtuig, waarin ze vervoerd worden, kapen. Na de nodige doden (gelukkig in de film) kwamen we aan bij de brug over de Grote Belt. We moesten dus onze aandacht verdelen tussen de spannende film en het mooie uitzicht. Na de film zijn we rond half twaalf bij een tankstation gestopt om te lunchen. Tegen enen werd de reis hervat en rond half twee kwamen we aan bij de Technische Universiteit van Denemarken waar IONAS is gevestigd. Bij IONAS kregen we eerst van de directeur een algemeen verhaal over het bedrijf. Dus dat het een spin-off is van de universiteit, in 1997 is opgericht, zich met hun twee soorten producten (fibers en planar waveguides) op de telecommunicatiemarkt richt en sinds '97 van 5 naar 25 werknemers is gegroeid. Na de koffie kwamen twee presentaties over de twee kernpunten van het bedrijf. Namelijk fibers (o.a. fiberlasers) en planar waveguides. Als afsluiting kregen we een korte rondleiding langs de cleanroom. Klik hier voor een grotere foto Geld verdienen met productie van High-Tech Optical Components. Quote of the day: "Never use university equipment for production" Er loopt altijd wel een medewerker rond die - technology driven - net zo lang optimaliseert totdat het apparaat kapot gaat. Daarna bleek de Sleep-in Heaven in vergelijking met het Danhostel in Billund erg tegen. We slapen er op een zaal met ongeveer zeventig bedden. Waarvan wij de eerste 23 bezet houden. Met die 70 personen moeten we 2 wc's en 4 douches delen. Privacy is dus erg ver te zoeken. 's Avonds hebben we wat gegeten en zijn vervolgens naar Nyhavn gelopen. Daar hebben we op de kademuur onze net (in een "Prince" winkel gekochte) biertjes opgedronken, terwijl de andere toeristen zich op de terrasjes 2,5 meter verder een ongeluk betaalden. Als afsluiting van de dag hebben we in de Sleep-in Heaven nog een biertje gedronken om vervolgens naar bed toe te gaan.
Billund - Kopenhagen

Wolken boven de Store Belt

zie titel
TN 3050

Dit zeer opmerkelijke nummerbord kwamen wij tegen in Kopenhagen. 3050 is het nummer van de aragokamer
TN 3050

Dit zeer opmerkelijke nummerbord kwamen wij tegen in Kopenhagen. 3050 is het nummer van de aragokamer. Nu zonder flits


Peblinge Sø

Dit was onderweg van de jeugdherberg naar de stad. Op deze plek hebben we gegeten, geen onaardig uitzicht.
Eten in kopenhagen

Hier eten we bij het Universiteitscafe.


1999-09-02 De eerste universiteit

Die nacht sliepen de Thor-hens op het dek van Vikingschip 'Sleep-in Heaven'. De nacht was helder, en de sterren glommen ietsjes aan de donkerblauwe hemel. Zachtjes fluistert de wind onverstaanbare woordjes langs de oren van de dappere reizigers. Het constante gekraak van het schip wordt bij het openen van het vooronder verstoord door een vlaag van muziek en gelach van onze drinkerbroeders. Langzaam keert de rust weder en trek de nacht haar dekens over ons heen. Gewekt door de vroege morgenzon en opgefrist met het weinige stromende water bereiden wij ons voor op ons bezoek aan Lyngby. Slechts een broodje jam, een kopje koffie of thee en 3 tot 8 druiven kon de kok van de sleep-in ons bieden. Terwijl Pollus en Dirkjan de dial-in link met het zuidelijke thuisfront onderhouden, lezen sommigen het verslag over het Microelectronik Centret van de Deense Technische Universiteit in Lyngby. Tien uur werden wij aldaar ontvangen door Martin Kristensen, group leader for gratings and poling. Na wat rondleidingen langs laboratoria, posters en een cleanroom (déjà vu) wisten wij nog net iets beter wat wij gisteren ook al ongeveer wisten (zie voor details het naverslag van MIC). Wel opmerkelijk is dat 10% van het energieverbruik van de DTU op rekening van de cleanroom komt te staan. Wellicht mede daarom mislukt slechts 10 tot 20% van de geproduceerde wafers. Lunches daarentegen slagen bijna altijd. De kantine van dit gedeelte van de universiteit voorzag ons van verschillende broodjes met beleg, zeer luxe luxebroodjes met veel vlees of vis, en verschillende warme maaltijden. Na deze superlunch (relatief t.o.v. het ontbijt) werd onze middag gevuld met een lezing en bezichtiging van een opstelling voor optische datacommunicatie tot 8 Gigabits per seconde (ietsjes sneller dan de onze mobiele verbinding met Enschede). Hierna werden wij nog verrijkt met een biomedische toepassing van microelectronica en een high-density dataopslagmethode met nanotechnologie. Quotes of the day: 1. "We do it for fun" en 2. "The most important product is knowledge, not a storage device". Na afscheid genomen te hebben van deze universiteit en zijn multiculturele crew vonden wij het wel tijd om eventjes te ontspannen aan het strand van de ORE SUND. Enkele 'ambitieuzen' die alvast naar Zweden wilden zwemmen bedachten zich halverwege dat zij hun handdoek niet meegenomen hadden. Dus konden we gelukkig met z'n allen naar 'Den lille havfrue' voor een groepsfoto. De invulling van de avond werd door de verschillende groepjes zelf verzorgd. Nog één nachtje in de sleep-in om goed uit te rusten voor een rustdagje...
Kopenhagen

Kleine zeemeermin

Tja, je moet er geweest zijn. Ze is echt heel klein...
Renske eet hamburger

Een van de charmantere foto's van Renske
Eten aan het water

Eten aan het water in Kopenhagen, fraaie zonsondergang


1999-09-03 Contrasten

Het bezoek aan de technische universiteit van Denemarken in Lyngby ging niet door. Maar de meeste Thor-mensen zullen er waarschijnlijk wel mee kunnen leven, want nu hebben we een extra dag de tijd om de fantastische stad Kopenhagen te bezichtigen. Bovendien bestond er de mogelijkheid om uit te slapen. Velen probeerden dit, maar weinigen zouden in dit opzicht slagen. Met 70 mensen op een zaal is wat dat betreft toch wel wat te veel van het goede. Dus zelfs de echte uitslapers waren er nog relatief vroeg uit. Natuurlijk ook omdat ze dan zo veel mogelijk van Kopenhagen konden zien. Je moet tevens niet vreemd staan te kijken als je 's morgens vroeg (7 uur) Pollus achter minstens 2 computers ziet zitten. Dit alles om er voor te zorgen dat de 'Thor-avonturen' op internet verschijnen, want de Thor Tribune pagina is eindelijk, na veel technische problemen, operationeel. Na het ontbijt en de nodige koffie begonnen we aan een toer door Kopenhagen. Ik ben zelf met een relatief klein groepje van 3 man sterk door Kopenhagen getrokken. Niet alle Thor ervaringen in Kopenhagen zullen dus in dit stukje terug te vinden zijn. Na onderweg een lunch gekocht te hebben bij de eerste de beste supermarkt zijn we maar eens een cd-winkel binnengestapt. Helaas zijn de prijzen in Denemarken even hoog als in Nederland dus hier waren we al relatief snel vertrokken. Ons volgende doel was 'Botanisk Have, Kopenhavens Universitet'. Inderdaad de botanische tuinen. Deze zijn ontstaan in de koloniale tijd toen men planten uit de tropen meenam om te bestuderen. Het is de kans bij uitstek om kamerplanten in hun natuurlijke grootte te zien (na 15 jaar groeien). Zo ook een waterlelie die met gemak een kind van 3 drijvende kan houden. De reacties binnen ons kleine groepje varieerde al van 'fantastisch' tot 'wel veel groen, maar...'. Hoe dan ook het is een groot contrast met de stad buiten de tuinen. Bovendien kon je er uitstekend lunchen. In Kopenhagen hebben ze sinds ongeveer 1995 een relatief goed werkend 'witte fietsen' plan. Dit moesten we natuurlijk uit testen. Met de fietsen zijn we naar de hippiewijk 'Chistians Havn' gefietst. Dit is toch wel een heel apart stukje Kopenhagen (hoewel het eigenlijk officieel helemaal niet bij Denemarken hoort). Wetten gelden hier niet meer. Mensen leven er in totale anarchie en betalen dus ook geen belasting. De huisjes zijn gekleurde, zelfgebouwde bouwvallen. Helaas mochten we er geen foto's maken. Dit zal onder andere wel te maken hebben met wat ze er verkopen. In Nederland gedogen ze kleine hoeveelheden drugs als cannabis en wiet. Hier verkopen ze het in enorme blokken. Zeg maar gerust een jaar voorraad. Amsterdam is er niets bij. De omgeving van de wijk is een prachtige plaats om te fietsen. Zeker als je je bedenkt dat het in Kopenhagen ligt. Heel relaxed na een week met vele kilometers in de bus. We wilden nog wat cultureels aan onze toer toevoegen door een museum te bezoeken. Door de fietstocht was het echter inmiddels al 16 uur geworden. Sluitingstijd voor het museum dat onze kenner Gert Jan op het oog had. In de buurt was nog wel een galerie waar het een en ander op kunstgebied te zien was: Asbek. Na 2 dagen luxe uit eten te zijn geweest besloten we (de groep bestond inmiddels uit een mens of 10) het maar eens simpel te houden. Iemand wist nog wel een goede tent met take-away voedsel. Kortom: Een pizzaatje in een park gegeten. 's Avonds zijn we naar een deel van de stad gelopen wat je ook gezien moet hebben: Nyhavn. Aan de kades van de haven liggen allemaal terrasjes waar het ongetwijfeld duur drinken is. Maar in een supermarkt in de buurt kan je te drinken halen en dit op de kade nuttigen. Zelfs alcoholische dranken worden gedoogd. Sterker nog, het lijkt er wel een gewoonte. Op de terrassen heb je dus mensen met een groot budget of mensen die vergeten zijn dat ze dat niet hebben. Dan heb je vooral de jongeren die met een drankje uit de supermarkt op de rand van de kade zitten. Maar om het contrast nog groter te maken op zo'n kleine oppervlakte lopen er de 'zwervers'. Zij bieden je aan je flesje open te maken. De bedoeling is dan natuurlijk dat ze later het flesje krijgen voor die paar kronen statiegeld. Een hele aparte, maar gezellige, buurt dat Nyhavn. Tegen middernacht zijn we nog op zoek gegaan naar dat gezellige cafeetje van gisteren, maar dat konden we uiteraard niet weer vinden. Zodat we maar rustig richting jeugdherberg zijn gaan lopen.
Kopenhagen

Botanische tuin

Zicht op de tropiche kas in de botanische tuin in Kopenhagen
Agnes en Renske in de jungle

In deze botanische tuin waande je je soms in de tropen, ook buiten
Bloemetjes fotograferen

Hier bloeiden nog een aantal eenjarige planten volop


Poging tot bloem

Onhandig die autofocus
Palmboom

De kruin van een van de palmen in de tropische kas
Palmblad

Beeldvullend blad van een palm


Bananenbloem

Het ontzettende wit van de bloem van een bananenboom
Grote waterlelie's

Deze bladen kunnen een kind van drie jaar dragen en hebben een doorsnede van zo'n meter
Vor Frelser Kirke

De toren van de Vor Frelser Kirke vanaf een afstandje


Christiania

Het leven is goed op dit weidje in Christiania
Vor Frelser Kirke

De toren van de Vor Frelser Kirke van onderaf
Renske poseert voor Christiansborg

Christiansborg met Renske die aandacht vraagt


Wachthokhartje

Renske door een kijkgaatje van een wachthokje van de paleiswacht met de vorm van een hartje


1999-09-04 Cultuur in Kopenhagen

Zaterdag 4 september begon om 8.00u, toen een deel van de commissie wakker werd. Na wat activiteiten die bij iedere ochtend horen werden on 8.30u de twee langslapende leden van de commissie en de rest van het deelnemersbataljon uit bed gehaald (hierbij werden trouwens ook bijna een paar niet-deelnemers wakker gemaakt, omdat slapende mensen niet echt op het 'origineel' lijken). Na een goed (maar klein) ontbijt kwam om 9.40u de chauffeur ook aan, zodat er (lopend) vertrokken kon worden naar de stad, voor het fantastische culturele programma dat voor die dag opgesteld was. Helaas waren de catacomben van Absalon onder water gelopen (jawel! Thor swings his mighty Mjollnir..........). Bij de volgende bestemming was Thor blijkbaar ook een beetje te woest te werk gegaan, want de Koninklijke Bibliotheek werd verbouwd/gerepareerd en was dus niet geopend voor publiek. Heel fijn. Gelukkig waren de zonovergoten tuinen wel geopend, zodat er daar een half uurtje vertoefd kon worden. Na de pauze in de tuinen werd het cultureel verantwoorde programma om 12.00u voortgezet met de wisseling van de wacht. Heel erg leuk, commando's in het Deens. Wat de wissel (een beetje) niet-standaard maakte was dat een van de wachten nog een beetje brak van de vorige avond was en dus binnen vijf minuten alweer (een stukje informeler) gewisseld werd. Wellicht dat de zon die recht op zijn gezicht brandde ook zijn invloed heeft gehad. Om 12.45u was er dan de lunch, die door de leden van de commissie en een deelnemer genoten op een van Kopenhagens vele pleintjes. Het achtergrondspektakel werd verzorgd door een kudde Danmark en Schweiz supporters, omdat op 4 september de kwalificatiewedstrijd voor één of ander toernooi werd gespeeld. Denemarken heeft met 2-1 gewonnen, overigens. Tijdens de lunch werden een lid van de begeleiding en de chauffeur weer gevonden (ze waren niet meegeweest naar een aantal excursies die dag). 14.00u. Het volgende hoogtepunt was de Rundetaarn, een ronde toren waar zo ongeveer heel Kopenhagen te zien was. Hier is ook een heel erg leuk filmpje gemaakt met een strandbal in de hoofdrol. 15.00u Thorvaldsen Museet. Veel beelden, vooral het informatiefilmpje werd leuk gevonden. Verder geen commentaar. Klik hier voor een grotere foto Mooie billen die Scandinavische liefdesgod (a.k.a. Bjørn), maar de voorzijde valt toch een beetje tegen. 16.30u. De begeleiding en enkele leden van de commissie bevinden zich op het terras waar alvast gewend kon worden aan Noorse prijzen (==> gruwelijk duur) 17.30u Naar Nyhavn, een gezellig havenbuurtje. Tot 19.45u bevonden zich hier alleen twee leden van de commissie en vier deelnemers, maar daarna kwam de rest van de commissie ook. Ondertussen werd er even 'gedineerd' bij een 'restaurant' van een bekende keten. Om 21.00u was er afgesproken bij Tivoli, het oudste pretpark van Europa, midden in de stad. Vooral een adrenaline-kwekende "space-shooter" was populair. Tivoli kenmerkte zich door de vele lampjes en entreeprijzen voor de aparte attracties!! Hierbij dient opgemerkt te worden dat er ook al entree moest worden betaald bij de ingang. Om 23.45u was er een 'groot' (drie minuten op z'n hoogst) vuurwerk, waarmee ook de culturele dag van de Thor Study Tour werd afgesloten. Al met al was het een heel aardige dag, niet in de laatste plaats vanwege het uitstekende weer.
Kopenhagen

De bibliotheek

De tuin van de bibliotheek in Kopenhagen. Mooie fontein
De fontein

De fontein in de tuin van de bibliotheek in de spiegeling van het water met tegenlicht
Agnes bij de fontein

Weer dezelfde fontein, weer met tegenlicht, maar nu met de bibliotheek op de achtergrond en Agnes die een foto aan het maken is


Agnes fotografeerd de fontein

Nu een detail van de vorige foto, ik was net te laat, Agnes viel bijna voorover op een moment
Amalienborg

Zicht op Amalienborg, het groen uit LEGOland ontbreekt echter in het echt
Wisseling van de wacht

De wisseling van de wacht op de Amalienborg


Wisseling van de wacht

Nogmaals een plaatje van de wisseling
Nyhavn

Dit is Nyhavn bij dag en in het echt, het klopt verdacht goed met LEGOland. De aanleg plaatsen voor rondvaartboten hebben ze in Amsterdam toch beter over na gedacht.
Uitzicht over de stad

Uitzicht vanaf Rundetarn over stad richting Sroget. Te zien zijn de Kathedraal en daar voor het warenhuis Illum


Uitzicht over de stad

Uitzicht over Kopenhagen vanaf Rundetarn in de richting van de Botanische tuin
Uitzicht over de stad

Nogmaals vanaf Rundetarn, nu richting Jeugdherberg, welke overigens niet te zien is...
Johannes

De apostel Johannes volgens Thorvaldsen


Twee tekeningen

Twee vage(door te lange sluitertijd) tekeningen van Thorvalds
Gravure

Ditto sluitertijd, gravure van de hand van Thorvalds
Schip in Tivoli

Fraaie foto met weinig ervaring met de sluitertijd, onderwerp is een mooi verlichte boot in Tivoli


Schip in Tivoli

Een betere foto dan de vorige, zelfde onderwerp


1999-09-05 Cultuur en Zweden

Om 09:37 (volgens klok in bus 09:58) zijn we vertrokken van de Sleep-in Heaven, en zeiden Kø vaarwel. In de bus vertelde Krø dat de commissie eindelijk na lang beraad eruit was wie de prijsvraag (Hoeveel verschillende combinaties kan je maken met zes onderscheidbare legosteentjes? red.) had gewonnen: Jeroen. Jeroen nam met enige trots zijn 660 kW molentje (schaal 1:20) van Vestas in ontvangst, dit was de bekroning op een hele avond noest rekenen en een barre tocht met de skates naar Legoland. Hierna is de groep opgesplitst in twee splintergroeperingen, de liefhebbers van Shakespeare gingen naar het kasteel waar Hamlet zich zou hebben afgespeeld; de kunstliefhebbers gingen naar het museum Louisiana waar op dat moment een tentoonstelling van Magritte was. MUSEUM: Allereerst was het veel te veel en te groot om in drie uur te kunnen bezichtigen, hiervoor zou minstens een hele dag nodig zijn. Helaas was dit echter niet mogelijk dus heeft iedereen wel een boel gezien, maar nog een stuk meer niet (goed) kunnen zien. De tuin, het gebouw, en de (vaste) kunst waren als het ware een geheel, en waren heel harmonisch aangelegd. De kunst zelf was heel wisselend, en werd door de een als heel erg indrukwekkend en mooi ervaren terwijl de ander het niet erg boeiend vond. Het was wel voordelig dat we zo vroeg naarbinnen waren gegaan, want daardoor was het nog vrij rustig en kwam zeker de beeldentuin meer tot zijn recht dan later toen het hele museum volstroomde, het ontzettend mooie weer speelde ook een rol. KASTEEL: Het kasteel was mooi aan zee gelegen, maar het was erg jammer dat het in de steigers stond, dat deed afbreuk aan de authentieke oud-look. Hoewel het niet eens helemaal zeker is of het verhaal van Hamlet zich er eigenlijk wel heeft afgespeeld, hing er toch een beetje een 'Hamlet-achtige sfeer'. Het is niet helemaal duidelijk of het verhaal van Hamlet wel minder oud is dan het kasteel, en als het verhaal ouder zou zijn is het wat ongeloofwaardig dat het verhaal zich in dat kasteel zou hebben afgespeeld. Bovendien is er nog een ander kasteel waarvan wordt gezegd dat Hamlet zich er heeft afgespeeld. Rond enen hebben een aantal mensen, waaronder de auteur voortreffelijk geluncht, zittende op een echte Henry Moore, de 'Liggende kvinde 1969-1970' die ook nog 'Gave fry Ny Carlsbergfondet' was. Om 14:00 (de klok in de bus stond inmiddels weer op tijd) zijn we met de boot over de Ø gevaren, naar Malmö (Helsingbor, red.). Dit geschiedde binnen een ruim kwartiertje op een wat groot uitgevallen pont die zelfs treinen kon herbergen (en hiertoe was voorzien van rails en stootblokken), en bovendien volledig symmetrisch was, zelfs voorzien van twee sets aandrijvingsschroeven. Hierna in Zweden hebben wij allereerst bij het tankstation van een van de sponsors, onder een paraplu van dezelfde sponsor een 'sponsorfotootje' gemaakt, waarna we naar een tankstation van een concurrent ca. 100 meter verderop reden om aldaar 335l diesel in de bus te gooien. Vervolgens zijn wij in de bus naar 'The 5th element' (met M. Jovovich, en nog een paar minder belangrijke acteurs) gaan kijken; een of andere Bean-hater had een aanslag gepleegd op een videoband van Mr.Bean door hem te spiesen aan een van de bagageluik-sluitingssysteem-scherpedevice-gadgets, dus daar konden we niet meer naar kijken. Plusminus 17:45 zijn wij aangekomen bij de jeugdherberg, ik stap uit de bus.....whoem...meteen bijna overreden door een suï fietser met behoefte aan gezelschap, maar verder gelukkig alles OK. In het hostel krijgt een select groepje een Royale Ruime Kamer toegewezen, waar je met zijn vieren tegelijk in de vensterbank met de benen naar buiten kunt zitten. Anderen zijn minder fortuinlijk, maarja, verschil moet er toch wezen hè! 's Avonds vrij laat, echter naar smaak van de auteur redelijk lekker gegeten, en daarna ben ik maar begonnen met het tikken van dit verslag.
Kopenhagen - Goteborg

Zee bij Louisiana

Het uitzicht op zee, bij het kroller-moller achtige Louisana
Beelden in Louisiana

Twee beelden in de tuin van het museum
Beelden in Louisiana

Nog meer beelden in de tuin van dit museum voor moderne kunst


Dun beeld

Zoek het beeld in dit plaatje
Laatste blik op Denemarken

Een blik terug op het vaste land van Europa, richting zuiden
De boot-land aansluiting

Toch jammer dat we niet met de trein waren


Woele baren

De woele baren achter de boot bij vertrek uit Helsingbor
Helsingbor

Het dorp vanaf de boot
Hamlet kasteel

Het kasteel ten noorden van Helsingbor, waar Hamlet gelocaliseerd zou zijn


Overzicht op Helsingbor

Het dorp als geheel op de dia
Helsingbor

Aankomst in Helsingbor
Zicht uit de kamer in Gotenborg

Beentjes uit het raam, lekker zitten en lezen maar, ook tafeltennis is best leuk


Was

De was, uitgehangen in onze ruime kamer
Martijn betrapt

Martijn doet de was, hij voelt zich enigzins betrapt geloof ik


1999-09-06 Chalmers

De eerste overnachting in hostel Stigbergslieden in Göteborg hebben we achter de rug en de meesten hebben hier uitstekend geslapen. Wel zijn de eersten hier in Zweden te pakken genomen door het welbekende insect, de mug. Het hostel heeft aan de achterzijde een mooie binnenplaats waar onder andere een pingpong-tafel staat en ook nog een barbecue. Net zoals de afgelopen dagen is ook vandaag het weer fantastisch. Het ontbijt rond 9:15-9:30 uur was goed verzorgd. Er waren zelfs voor het eerst deze studiereis eieren te eten. Deze waren alleen zeer verschillend gekookt en als je dan een zachtgekookt eitje hebt en vervolgens i.p.v. zout, suiker gebruikt dan is het feest helemaal compleet. Om de tijd tot half elf te doden zijn ongeveer alle balspellen de revue wel gepasseerd. Tegen 11 uur waren we bij de Chalmers Universiteit waar een korte introductie werd gegeven onder het genot van een kop koffie of thee met een koekje. Daarna werden we door dr. Jörgen Sjöberg meegenomen naar een ander gebouw waar er dieper werd ingegaan op de structuur van de universiteit. Zo hebben ze op de Chalmers Universiteit een 3-jarige en 4,5 -jarige studie. Zelf pleit de universiteit voor een 4,5 -jarige studie, omdat de afgestudeerden dan zelfstandig onderzoek kunnen doen. De overheid echter stimuleert de 3-jarige opleiding om zo te proberen om meer studenten voor de techniek te werven. Klik hier voor een grotere foto Prof. Bene Poelsema geeft na enige aarzeling zijn onverdunde mening over de in Chalmers gangbare visie dat academisch onderwijs van het onderzoek kan worden losgekoppeld. Na deze gesprekken was er tijd voor een sandwich en een biertje of wat fris. Ondertussen is David van de Student Union gearriveerd die tegen 13:00 uur ons over de campus een rondleiding heeft gegeven. Op de campus zijn o.a. een Optical Laboratory, een Sciene Park, een Civil Engineering gebouw en zelfs een windtunnel onder water (een watertunnel!?). Het mooiste van de rondleiding was toch wel het Physics gebouw. Blijkbaar hebben ze hier nog niet gehoord van liften wanneer je naar de 7de etage moet. En alsof dat nog niet genoeg is, is het ook nog voor niets geweest, omdat iemand, David van de Student Union, niet wist dat we daar pas om 14:30 uur moesten zijn i.p.v. 13:30 uur. Geweldig waren de momenten dat we aan het luisteren waren naar de begeleider. Wanneer er een Zweedse schone voorbijkwam dwaalden vele hoofden af. Nadat we het Chemistry gebouw hadden bezocht om te tijd te doden, kregen we 14:30 uur op de 7de etage van het Physics gebouw een verhaal over Josephon-junctions, SQUIDS en supergeleiding. Tenslotte zijn er nog enkele laboratoria van de vakgroep Low Temperatures bezocht. Toen het bezoek aan de Chalmers Universiteit afgelopen was, zijn we (David, Bram, Tycho, Martijn, Arjan en ik) het centrum in gegaan. Deze was voor Bram uitermate nuttig. Hij heeft namelijk een CD en een poster van de ABBA-Teens gekocht en gekregen. We hebben hier verscheidene kilometers moeten lopen, maar dan heb je ook wat. Tegen 18:30 uur begonnen we aan het warme eten, aardappels in roomsaus met boontjes, vis (zalm, red.) en groente. Na dit overheerlijke eten hebben ikzelf en nog iemand getafeltennist en ben ik bezig geweest met dit dagverslag. Hierna gaan we dan nog even de handwas doen en een potje klaverjassen om vervolgens een beetje op tijd naar bed te gaan, omdat we morgenvroeg om 7:30 uur moeten ontbijten.
Goteborg

1999-09-07 Water en auto's

Vlak voordat ik vanochtend wakker werd, had ik een droom. Ik droomde dat de vrouw van mijn dromen, Prinses Victoria, ging trouwen met een ander. Daar ging mijn kans om prins van Zweden te worden! Mijn hele toekomst ging op in duigen. Ik was zelfs niet eens uitgenodigd voor de bruiloft, ik moest het net als iedereen op tv bekijken. Wel een hele afstandelijke benadering voor iemand die eigenlijk onderdeel zou moeten uitmaken van de familie. Gelukkig ging nog voor de plechtigheid de wekker en kwam ik badend in het zweet terug in de realiteit. Niet echt een mooi begin van de dag. Nadat ik voor de gelegenheid maar eens gebruik had gemaakt van de herendouches i.p.v. de damesdouches kon ik er wel weer tegenaan. Na het ontbijt nam ik plaats in de bus om naar Trollhättan te reizen. Onderweg had ik tijdens het luisteren naar de A-Teens genoeg tijd om na te denken over mijn droom. Wat betekende dit? Streefde ik iets onmogelijks na? Was ik toch niet in de wieg gelegd voor prins? Aan Victoria kon het toch niet liggen, het schijnt dat zelfs Willem Alexander kans maakt bij haar. Dan moet het met mij toch zeker lukken! Dankzij dit gepieker vloog de tijd om en binnen no-time moest ik mijn gedachten staken vanwege de aankomst bij de waterkrachtcentrale. Nadat we een verhaal over het bedrijf aangehoord hebben werd het licht gedoofd om een film te laten zien. Aangezien ik niet echt goed geslapen had, had ik zeer grote moeite om mijn ogen open te houden en uiteindelijk gaf ik toe aan mijn slaaptekort en arriveerde ik weer in dromenland. Weer zag ik Victoria voor mij. Ze liep in een werkelijk beeldschone jurk naar het altaar. In één klap wist ik weer waarom ik zelf met haar wilde trouwen. Ik zag nu ook meer details dan vanochtend. Voor het eerst zag ik de hele kerk. Hij was schitterend versierd met bloemstukken en er werd prachtige muziek gespeeld. Plotseling was de kerk gevuld met een zeer fel licht. Ik dacht nog even dat de lieve heer zelf kwam ingrijpen voor deze overduidelijke fout, maar het bleek dat de film was afgelopen en de gids van Vattenfallen het licht weer had aangedaan. We gingen verder met de tour. Na alle knopjes in het tentoonstellingscentrum geprobeerd te hebben konden we eindelijk op weg naar de twee centrales. Eerst werd de oude met een bezoek vereerd en vervolgens de nieuwe. De toch wel indrukwekkende apparaten werden door iedereen uitvoerig bekeken en na enige tijd werd het weer tijd om de bus op te zoeken. Tijd voor de lunch! Tijdens mijn wandeling door het centrum van Trolhättan dwaalden mijn gedachten weer af naar mijn droom. In alle dames die enigszins leken zag ik Victoria verschijnen. Het werd nu wel heel erg. Zat het verdriet dan zo diep? In een poging mijn gedachten een andere kant op te sturen, kocht ik bij de plaatselijke supermarkt een blaadje van de A-Teens. De posters in dit blad waren van zeer hoge kwaliteit en de informatie over de leden stemde mij helemaal vrolijk: Marie is nog vrijgezel! Als ik dan toch geen prins werd, dan maar de man van Marie. Na dit goede nieuws kwam ik weer redelijk tot rust en kon ik terug naar de bus om naar Saab te gaan. Aangekomen bij Saab stapten we in een of ander grappig treintje om een rondje door de fabriek te rijden. Het is best grappig om te zien hoe de auto's in elkaar worden gezet. Nog grappiger is het om te merken wat een minderwaardigheidscomplex de mensen bij Saab hebben. Continu werd de vergelijking getrokken tussen Saab en Volvo, waarbij uiteraard Saab telkens weer als beste uit de bus kwam. Aangezien ik wel eens in een Volvo rijd en dit erg goed bevalt geloofde ik het mannetje van Saab toch niet echt. Maar als hij het zo wil zien, gaat hij zijn gang maar. Na de boeiende treinreis arriveerden we weer op ons vetrekpunt. Veel nut heeft de reis dus niet gehad. Nu wachtte ons nog een bezoek aan het Saab museum. Dat we dat bereikt hebben mag een klein wonder heten aangezien onze gids voor ons reed en later bleek dat hij het afgelopen jaar al twee auto's finaal kapot had gereden. Hij slaagde er deze rit echter in om heel te blijven (de door hem zo geroemde passieve veiligheid van Saab deed zijn werk) en het museum werd bereikt. Hier kregen we een heel verhaal over de eerste Saab en vervolgens een lezing, die gevolgd werd door een reeks reclamefilmpjes over Saab. Weer ging het licht uit. Voor de tweede keer deze dag voelde ik mijn oogleden zeer zwaar worden en moest ik mij overgeven aan Klaas Vaak. Wederom kwam de droom terug. Victoria stond mooi te wezen naast het altaar. Ze was net weggegeven door haar vader en voor het eerst kon ik nu ook zien met wie ze ging trouwen. Het was één of ander onbeduidend prinsje uit een ver land. Dat was dus het probleem! Ik ben voor zover ik weet niet van adel, en dan tel je niet mee in dat soort kringen. Mijn afkomst is dus het probleem. Ondertussen ging de plechtigheid door en op een zeker moment kwamen ze aan bij het Ja-woord. Hier kon Victoria nog terug! Er was nog van alles mogelijk. Ze hoefde alleen maar 'nee' te zeggen en alles kon nog goedkomen. Het mocht echter niet zo wezen. Een felle pijnscheut ging door mij heen toen ze uiteindelijk ja zei. De pijn was zelfs wel heel erg aanwezig. En weer voelde ik een felle pijn en ik schrok wakker. Het was Arjan die in mijn zij aan het porren was om aan te geven dat de film was afgelopen. Ik moest weer opletten. Het einde van het bezoek aan Saab kwam nu in zicht en we konden weer naar de bus. In de terugreis naar Göteborg zat ik achterin de bus heerlijk in het zonnetje weg te dommelen en weer kwamen alle beelden langs. De plechtigheid was nu afgelopen en Victoria liep hand in hand met haar prins de kerk uit. En daar kwam eindelijk de verlossing. Overal stonden mensen te zwaaien met Noorse vlaggetjes. Het bleek dat de kerk in Trondheim stond! Dat kan natuurlijk niet! Een Zweedse kroonprinses kan niet trouwen in Noorwegen. Mijn droom klopte niet! Ergens in mijn hoofd was er iets misgegaan. Onderbewust dacht ik waarschijnlijk dat Trondheim ook Zweeds is en klonk het logish dat ze daar trouwde. Wel gek dat dan iedereen met Noorse vlaggetjes stond, maar dat was van ondergeschikt belang. De droom klopte niet en kon dus ook niet voorspellend worden. Victoria is dus nog vrij! Een werkelijk onbeschrijfelijk goed gevoel daalde over mij neer. Mijn kansen zijn toch nog niet verkeken. Over een aantal dagen gaan we naar de universiteit van Uppsala, en aangezien Victora daar studeert liggen alle kansen nog open. Ik hoef haar alleen maar tegen te komen en alles komt goed. Gevoed door deze prachtige gedachte loop ik de rest van de avond met mijn hoofd in de wolken. Ik kan vanavond met een gerust hart naar bed. Ik ben benieuwd wat ik dan weer droom.
Goteborg - Trollhattan - Goteborg

Kloofje bij Trollhattan

Dit is een van de eerste pogingen een schutsluis in de rivier te bouwen, jammer van de vinger
De groep richting het voorlichtingscentrum

De witte blousjes lopen met mooi weer over het terrein van Vattenfallen
Model van de constructies bij Trollhattan

Helaas niet geheel vorstbestendig, dit model van de Waterkrachtcentrales en sluizen bij Trollhattan


Doorsnede van een kanaal

Zo ziet een waterkrachtcentrale uit het begin van de twintigste eeuw er in doorsnede uit.
Overzicht van de turbinehal

Negen van deze generatoren staan er
Poging tot naar binnenkijken

Zonder licht was er weinig te zien, met (flits)licht ook niet erg veel interressants


Een generator

een van de generatoren van wat dichterbij
Meters

Tja, het controlepaneel anno 1999, beetje hoge spanning naar ons idee
De Groote

Hier is de groote als een turbine goed te zien


Detail van turbine

Een detail van een van de turbines
Treinlift

Tja, ook voor de trein was het hoogteverschil een probleem, dus bouwde men een treinlift. Wagon op platform, platform naar beneden/omhoog en klaar
Detail schoepenrad


1999-09-08 Weer een dag in de bus

Vandaag de reis van Göteborg naar Stockholm. Het bezoek aan de universiteit van Linköping gaat niet door, dus het vertrek is niet al te vroeg: 11:00 uur. Een kleine groep maakt gebruikt van deze tijd door een bezoek te brengen aan het maritiem museum, hetgeen geen verloren tijd bleek: Rondkijken in een echte onderzeeër en een kruiser. De rest van de groep besteedt de tijd aan het opruimen en schoonmaken van de kamer en het lezen van een boek. Om elf uur worden de tassen in de bus gelegd en wordt begonnen met de lange reis. De reis begint rustig met wat relaxte muziek maar naar mate de lunchpauze nadert wordt (het gevecht om) de muziek heftiger. De lunchpauze brengt ons in Mariestad, een aardig dorpje aan de kust van een meer. De lunchkwaliteit houdt voor sommigen niet over: de broodjes vallen uit elkaar bij de minste aanraking, de eendjes zijn er blij mee. Bram en ik krijgen nog een mazzeltje: een diesellok brengt wat goederenwagens naar de lokale haven. Fedde is lekker op dreef en zijn uitspraken krijgen een naam: het Fedderisme. Terug in de bus wordt een video gestart: Armageddon. Ondanks het zwaar abominabele kwaliteit van de film, wordt er braaf gekeken. Nadat de kritiek-stormen zijn gaan liggen komen de zinnigere discussies aan bod. Pinkeltje en de microkosmos van Pinkeltje: de wereld in een notedop. Wipstaart is een randgroepjongere, Snorrebaard is dualistisch: gemeen tegen de muisjes, aardig tegen Pinkeltje en de muisjes zijn de brave, schijterige burgerbevolking. Stockholm nadert en dus komen de voorverslagen te voorschijn. En wat een voorverslag: 30 bladzijden, degelijke fysica, voor velen te veel; de slaap slaat toe. De jeugdherberg blijkt na wat rondrijden erg mooi: twee erg goede bedden, twee iets mindere, TV, goede badkamer. Na het inrichten van de kamers moet er nog gegeten worden: een deel besluit de stad op te zoeken, een ander deel probeert het eten in de jeugdherberg uit. Nadat het eten in de jeugdherberg op is wordt de omgeving verkend. Er blijkt een rots te zijn vlak aan het water en het uitzicht over de stad is prachtig. Agnes en Ramon leven zich helemaal uit met het fototoestel. Ramon bedenkt dat hij hier zijn telescoop mooi kan neerzetten. Na een tijdje wordt het wat koud en de terugtocht wordt aanvaard. Terug op de jeugdherberg blijkt dat we de enigen zijn. Wij kleden ons om en doden de tijd met 'Visje bij de thee' van Annie M.G. Schmidt. Bij het lezen van enkele verhalen wordt duidelijk dat er wel wat veranderd is sinds onze kindertijd: De kinderen leveren commentaar en vinden sommige verhalen erg rol bevestigend: Dat we daar mee zijn opgevoed! Voor het slapen gaan wordt het visje ingewisseld voor Pinkeltje. Twee spannende verhalen over dit grappige ventje en dan: naar bed.
Goteborg - Stockholm

Lunch in Mariestad

Op weg van Gotenborg naar Stockholm wordt er geluncht in Mariestad. Speciaal voor mij en Bram brengt een rangeerlok wat wagentjes naar de haven
Stockholm bij nacht

Stockholm vanaf een rots vlakbij de jeugdherberg, de belichting gaat goed inmiddels
De oude stad bij nacht

Dezelfde plek, echter nu meer richting oude stad. Helaas was de rots niet zo stabiel


Stockholm, richting binnenland

Vanaf dezelfde rots, nu richting binnenland, helaas geen vlak plekje dit keer
Rust in Stockholm

Na een dag Ericsson worden we in de stad gedropd. Lekker in de zon aan de haven.
Kade in Stockholm

Een kade in Stockholm bij de oude stad, op de vorige foto zaten we aan het eind.


X2000

Tijdens een avondje Centraal Station, deze X2000
X2000, van de achterkant

Hij komt op gang
X2000 op snelheid

De X2000 begint al een streep te worden, ook de sluitertijd helpt mee


X2000 verlaat het station

De X2000 wordt dank zij de sluiter doorzichtig
Stationshal van Stockholm

De Centrale hal van het station, iets bewogen
De trein naar het hoge noorden

De trein naar Narvik, met slaapwagens


Een andere trein op Stockholm

De afstandstrein in Stockholm centraal


1999-09-09

Negen-negen-negenennegentig, een bijzondere dag: mensen willen per se trouwen en/of bevallen; bedrijven checken hun milleniumbugbestendigheid (Ericsson: 'With the help of many people we can make nothing happen') en Thor zingt voor Benno. 'Lang zal hij leven' om $%@#&*%^& half acht 's ochtends. Als ze dat op mijn verjaardag gedaan hadden...... Maar goed, na een gezond ontbijt op weg naar het bedrijf van de dag: Ericsson dus. Bedrijven eigenlijk: Ericsson Components, Ericsson Energy Systems en Ericsson Radio Systems mogen (?) zich vandaag in Thor's aanwezigheid verheugen. Of vice versa. Onze eerste spreker, een bevlogen man met een geweldig gevoel voor humor, maakt meteen al duidelijk dat Ericsson zogezegd geen alle-handen-op-één-buik bedrijf is. Elk Ericsson subbedrijf bijvoorbeeld moet zijn onderdelen zelf bij andere bedrijven inkopen. Wanneer bijvoorbeeld de mobieletelefooninelkaarschroeffabriek onderdelen nodig heeft, moeten ze deze kopen van leveranciers, waarbij de andere subbedrijven van Ericsson slechts één van de mogelijke leveranciers zijn. Philips en Nokia concurreren dus met Ericsson om onderdelen te verkopen aan Ericsson? Raar? Tja, deze gezonde onderlinge competitie zorgt wel voor een hoge kwaliteit en dat zien wij, als eenvoudige klanten van deze telecomreus, natuurlijk graag. De bedrijven gaan trouwens als heren met elkaar om, want de concurrent van vandaag is de partner van morgen. Telecomreus, dat klinkt vrij indrukwekkend en dat is Ericsson ook. Dit bedrijf is werkelijk overal terug te vinden in alles dat met tele- en datacom te maken heeft. En dan ook nog in veel sectoren marktleider zijn..... Niet gek voor een bedrijf dat ooit begonnen is als reparatiewerkplaats. Deze riante positie komt naast de uitvinding van twee 'moneymakers' door het 'big happy familiy' gevoel. Bij Ericsson houdt iedereen van elkaar. Alle werknemers zijn een grote familie en de loyaliteit (het record staat geloof ik op 53 jaar) jegens de firma is bijna legendarisch. Bij de status van Global Player en Happy Family passen natuurlijk ook allerhande woeste oneliners die in mooie 72 punts letters op de muur hangen. Deze worden dan voor extra overtuigingskracht ondertekend door CEO's en chairmannen alsof deze ze zelf bedacht hebben. De slogans moeten elke werknemer, als deel van de grote Ericsson-familie, motiveren en aanzetten tot geweldige daden. De millenium-oneliner aan het begin van dit dagverslag is een mooi voorbeeld van de creativiteit van Ericsson's 'General Internal Relations Facility Manager' (of hoe zo'n man ook mag heten). Qua visieformulering zijn ze ook aardig op dreef bij Ericsson. Bij Energy Systems hebben ze een bedrijfsvisie die weinig aan de fantasie overlaat: 'Onze visie is bij te dragen aan het succes van onze klanten door deze te voorzien van 'world class energy solutions''. Nou, ik bedoel, daar word je toch stil van. En dan, wanneer je bekomen bent van deze krachtige, ambitieuze woorden, hopla, als in trance aan de slag want er is werk aan de winkel. 'We moeten onze klanten helpen bij het bereiken van hun succes'. Deze visie klinkt alsof hij uit medelijden (ach, zullen we ze maar helpen, de stumpers?) danwel uit behulpzaamheid (wij helpen je wel, we doen het graag) maar in ieder geval uit bedrijfseconomisch oogpunt geformuleerd is. Op naar Ericsson Radio. Hier worden we door een welhaast nog hartelijkere en meer gedreven man ontvangen. Zouden die microgolven dan toch iets met je hersenen doen? In ieder geval kunnen vele docenten een voorbeeld nemen aan de didactische vaardigheden van zowel de eerste als de laatste spreker. Deze laatste vertelt ons onder meer over de geschiedenis van Ericsson en over de eerste draagbare telefoons. Weet je nog, die patjepeeërs die vijftien jaar geleden een 'mobiel' in de auto hadden? Nu lach je je dood om deze eerste telefoons-zonder-draad. Vijf kilo! Probeer dat maar eens in je binnenzak te stoppen. Nee, dan is wel een Jaguar nodig, teneinde die Telephoon subtiel weg te kunnen werken. Na afloop is een ding duidelijk. Geï door prachtig omschreven bedrijfsvisies en welhaast Confuciaanse spreuken op de muur zal ik het proberen samen te vatten in een dergelijke creatuur: 'Wherever, however you call, you are connected through Ericsson Components' (zie je wel, ook ik kan dit soort oneliner-crap bedenken. Waar kan ik me opgeven voor de raad van bestuur?) En dan terug in de bus en terug naar Benno. Bij een verjaardag horen cultuursgewijze ook cadeaus en het had Thor wel leuk geleken om Benno naast een pak koekjes een visstoel te geven. Volgend jaar de hengel, Benno! Hij werd vervolgens, enigszins bekomen van de overweldigende cadeaus, tezamen met de rest van de groep bij het Centraal Station uit de bus gezet. Lekker rondgelopen in deze geweldig mooie stad, terrasje met bier en zon, 's avonds met een broodje kebab naar een heuvel bij de jeugdherberg. Heb je werkelijk een fantastisch uitzicht over centraal Stockholm (Gamla Stan, de oude stad). Echt mooi. Door Ramons telescoop is ook Jupiter mooi en heb ik zelfs twee manen gezien. Riks verrekijker geeft daarnaast een interessant beeld van het interieur der huiskamers in de omgeving. Jaja, juist op deze speciale dag ontgaat Thor niets. Behalve dan dat ene 'speciale' (het zijn gewoon getallen, toch?) moment 's avonds: negen over negen op negen negen negenennegentig.
Stockholm

1999-09-10 De lokale universiteit

Star Trek heeft een wat beladen reputatie, niet zozeer vanwege de inhoud (die is zwaar politiek correct) als wel vanwege het gedrag van de fans. De gemiddelde Star Trek fan is geheel geobsedeerd door zijn/haar favoriete serie en dit uit zich door het dragen van mr. Spocks puntoren en het uit het hoofd kennen van het vermogen van een Class IV Shuttlecraft. De rest van de wereld duidt dit volk dan ook doorgaans aan als 'nerds'. Het is dan ook niet verwonderlijk dat TN'ers van Star Trek houden (ik zal even in het midden laten of TN'ers nerds zijn en daarom van Star Trek houden of dat TN'ers van Star Trek houden en daarom nerds zijn). Want laten we elkaar niet voor de gek houden: hoezeer we ook ons best doen om de wereld anders te doen geloven door voortdurend het Scandinavisch mannelijk en vrouwelijk schoon te roemen en te klagen over de hoge drankprijzen, feit blijft: alle TN'ers zijn Star Trek fans. Ik was dan vast ook niet de enige die een aantal opvallende overeenkomsten ontdekte tussen Star Trek en de Kungl Tekniska Högskolan. OK, de Enterprise is dan weliswaar niet van rode baksteen gemaakt en mensen in de KTH liepen niet rond in van die rare maillots als kapitein Picard en zijn bemanning...maar toch... Ten eerste gaat Star Trek altijd prat op haar multiculturele bemanningen. Al in de originele serie had je naast de all- American hero captain Kirk ook nog een Afro-Amerikaanse, een Rus en niet te vergeten mr. Spock rondlopen. In die tijd van rassenongelijkheid en Koude Oorlog een unicum! In de latere series werd het palet er alleen maar bonter op: Androïdes, blinde Afro-Amerikanen, Chinezen, helderzienden van Griekse afkomst, Fransen, mannetjes met grote oren, mensen met gerimpelde neuzen, Shape Shifters en figuren met een uit de krachten gegroeide amoebe in hun borstkas. Je kunt het zo gek niet bedenken of het sjouwt rond aan boord van een ruimteschip. Zo ook de bemanning van de KTH. We zijn rondgeleid door Zweden, Russen, Koreanen en Spanjaarden. En aan de naambordjes op de gang te zien, was het gezelschap nog veel internationaler dan wij hebben gezien. Wezens met gerimpelde neuzen heb ik zo snel nog niet gezien maar het had zomaar gekund. Een ander kenmerk van een Star Trek aflevering is de enorme hoeveelheid electronische apparatuur en gadgetsen met bijbehorend jargon (ook wel minder vleiend technobabble genoemd). De bemanning van een Federatie-ruimteschip beschikt over tricorders, tissue regenerators, commbadges, plasma conduits en Jeffrey tubes om het leven aangenamer te maken. Ook in de KTH werden we bij iedere rondleiding gebombardeerd met allerhande apparatuur. Een kleine greep: vibrating sample magnetometers, particle sizers, X-ray powder diffractors, spectra minilabs massaspectrometers, thermogravimetric analyzers, superconducting quantum interference devices en ga zo maar door. Dit alles werd uiteraard vergezeld door de nodige technobabble. Helaas werd vaak verzuimd te vertellen waar dit alles nu precies voor diende...maar je kunt niet alles hebben. Tenslotte worden de Federatie-ruimteschepen allemaal bestuurd door een computer die gesproken commando's aanneemt. En laat spraakherkenning nu net de hoofdreden zijn voor ons bezoek aan de KTH. Door enige miscommunicatie aan de kant van de KTH was het echter niet mogelijk voor het merendeel van de deelnemers om deze Stockholmse variant van de Star Trek computer te bezichtigen (hoe die lui ooit hopen een computer te kunnen leren luisteren als ze het zelf niet kunnen is mij een raadsel, maar dit terzijde). Ondanks het feit dat we de laatste overeenkomst niet met eigen ogen hebben kunnen aanschouwen, lijkt het me duidelijk dat de KTH en Star Trek een paar griezelige overeenkomsten hebben. Wat dit precies te betekenen heeft, daar ben ik nog niet helemaal uit... maar sta niet verbaasd te kijken als de warpdrive in Stockholm uitgevonden wordt.
Stockholm

1999-09-11 Een dagje los in Stockholm

Twaalf uur 's nachts, een nieuwe dag begint. Het is de dag waarop ik mijn dagverslag moet maken. Plotseling word ik uit mijn gedachten wakker geschud door een prachtige serveerster, die in vloeiend engels zegt dat ik 273 kronen moest betalen. Een rondje en je bent weer blut. Wat verschrikkelijk irritant. Twintig mooie vrouwen later is mijn biertje op en breng ik mijzelf in beweging om terug te gaan naar het hotel. De terugweg blijkt een ware uitputtingsslag te zijn. De metro van Stockholm is werkelijk verschrikkelijk. Al die prachtige mensen die je pas na een paar uur weer te zien krijgt. Uitgeput aangekomen bij het hotel besluiten Arjan en ik bij te komen door een film te kijken: The Untouchables, een film met het lachgehalte van een aflevering van Friends, die om twaalf uur op Canal+ was begonnen. Met kramp in de lachspieren zijn wij uiteindelijk naar bed gegaan. Een zonnestraal doorkruiste mijn gezichtsveld en ik was onmiddellijk klaarwakker. De dag van die irritante verhuizing was begonnen. De reden van de verhuizing is mij nog steeds volledig onduidelijk. Wij wisselen een kamer met eigen badkamer, een televisie en een zeer goed bed in voor een kamer met twee stapelbedden en verder geen enkel comfort. Na een heerlijke warme douche heb ik mij over deze teleurstelling heengezet en begin met frisse moed aan deze dag en het zware gedeelte van het dagverslag. Tot nu toe is het eten gedurende de studiereis verrukkelijk. Hier is het wederom nog geen tegenvaller, de droge boterhammen met pindakaas en een slappe kop thee zijn wij nog niet tegen gekomen. Het ontbijt bevalt zo goed dat ik voor een tweede keer eten haal, met een enigzins tegenvallende jus d'orange. Ik wist dat water een bestanddeel van sinasappelsap was, maar dat deze vloeistof overheerst is nieuw voor mij. Toch een minpuntje. Niet iedereen is zo perfect als Thor '99 studiereisgangers. Buiten wederom verblind door de zon, maak ik een dagindeling voor deze vrije dag. Het bed is een aantrekkelijk aanbod, dat ik met moeite kan weerstaan. Aantal mensen van de groep willen Stockholm bewonderen en gaan bepakt en bezakt op pad. Arjan en ik hebben besloten er een verschrikkelijk rustige dag van te maken. Het uitzicht bewonderen in een dichtbij gelegen park leek ons een interessante optie. Een park vol met blonde Zweedse vrouwen in het vooruitzicht, vertrekken Arjan en ik bij het hotel. Na een twintigtal meters lopen komen wij bij het park aan. Weinig oogstrelends te zien, dus begeven wij ons maar naar de midgetgolfbaan (nog steeds geopend vanwege het goede weer). Een paar birdies, bogeys en triple bogeys later besluiten wij te gaan lunchen. De lunch bestaat uit een half stokbrood belegd met ham dat wordt weggespoeld met in dit geval een koud biertje. Oké, half twee 's middags is misschien wel wat vroeg om aan het bier te gaan, maar met een sixpack lopen is nu eenmaal makkelijker dan het zeulen met vier losse halve liters. Gedurende deze lunch ontstond een onzinnige discussie die eindigde met een verhaal van Arjan over Nieuw-Zeeland, waarin hij uiteindelijk lava probeert te beschrijven. Hij deed dit als volgt: gesmolten steen dat 'ploep ploep' zegt. Deze uitdrukking wil ik dan ook uitroepen tot quote van de dag en wil hem nomineren voor quote van de reis. Uitgelachen komen wij tot de conclusie dat wij onze 'nieuwe' kamer kunnen betrekken. De opbergvakken bleken wel handig te zijn. Ik besluit te gaan slapen om de resterende tijd tot het avondeten te slechten. Door mijn uit het centrum van Stockholm weder gekeerde kamergenoten word ik bruut gewekt. Hierdoor ontstonden Jerry Springer praktijken. Deze werden gesusd door 'onze Jerry' Jurgen. Het avondeten kwam ter sprake en de volgende vragen waren vooral belangrijk: * Waar ? * Wat ? * Hoe laat ? Onbeantwoord bleven deze vragen door het geniale idee van Bram eerst nog even te gaan midgetgolven. Arjan en ik zijn de beroerdsten niet en begeven ons voor de tweede keer op deze dag richting de golfcourse. Nadat de schemering was gevallen besloot Tycho dit uitje stijlvol met een prachtige hole-in-one. In extase gingen wij op zoek naar een restaurant. Wij bleven steken bij een plaatselijke Italiaan. Deze was duidelijk in rouw. Het Italiaaanse voetbalelftal had drie dagen eerder namelijk met 2-3 verloren van Denemarken na een 2-0 voorsprong te hebben gehad. Na de ober getroost te hebben met de woorden dat Spanje ook van voetbalreus Cyprus kan winnen na eerder grandioos te zijn ingemaakt, werden wij vriendelijke voorzien van een lekkere maaltijd. Met het eindpunt van de reis en van het dagverslag ontstond bij mij een mistroostige gedachte. Over een week is deze rondleiding door de hemel alweer voorbij. Zwaar aangeslagen stop ik met schrijven en grijp naar de bacardi-fles. Lichtpuntjes ontstaan aan de horizon.
Stockholm

Het stadhuis van Stockholm

Het stadhuis vanaf het eiland van de oude stad, let op het weer!
De rots vanaf de overkant

Hier moet de rots te zien zijn vlakbij de jeugdherberg waar wij 's avonds vaak zaten
De rots vanaf het stadhuis

Weer de rots, echter nu vanaf het stadhuis


De oude stad vanaf het stadhuis

Uitzicht op Gamle Stan
Uitzicht richting binnenland

Het uitzicht langs de kade, richting binnenland
X2000 op brug

Een X2000 in volle glorie op de brug richting oude stad


Verkeersknooppunt

Een X2000 rijdt het station binnen te midden van een hansworst aan wegen
krap

Zo krap is de beklimming van het stadhuis in Stockholm
Toeval

Tja, sta ja in Stockholm, zie je een model van een turbine van die je in het echt(in Trollhattan) gezien hebt


Spiegelen

Tja, het is leuk, die net niet parallel staande spiegels. In het techniekmuseum van Stockholm


1999-09-12 Een dagje Vikingen

De studiereiscommissie van de universiteit schrijft voor dat een aantal dagdelen van de studiereis bestaat uit culturele uitstapjes. Na het bekijken van wat folders en boekjes over de culturele mogelijkheden in Stockholm en aangezien het weer nog steeds stralend mooi is, hebben wij besloten een boottocht te maken naar het vikingeiland Birka. Vandaag zou dus in het teken komen te staan van vikingen. Mijn verwachtingen waren groot. Zwaardvechtende vikingen, dubbelgehoornde helmen, brandende vikingschepen... De boottocht begon om 10 uur. De gidsen vertelden ons eerst in het Zweeds en vervolgens in het Engels wat er te zien was. Helaas was dit op het buitendek van de boot niet echt goed verstaanbaar, maar dat kan ook komen door het feit dat ik Zweeds niet beheers. Ook het Engels was buiten moeilijk te verstaan. In ieder geval ging mijn aandacht meer uit naar het eindpunt van de boottocht, het eiland Birka. Birka bereikten we een uur en drie kwartier later. Alle bootpassagiers werden opgedeeld in groepen. Wij gingen met een Engels sprekende archeologe mee. Vanwege de stijging van het land was het eiland tegenwoordig veel groter dan vroeger. We moesten dus eerst een stukje lopen voordat we het oude eiland bereikten. Het eiland zag er mooi uit. Nu zou het niet lang meer duren en we zouden vikingen zien. Slachtpartijen, woeste drankfeesten en rondrennend tuig... "Eigenlijk hebben er op dit eiland helemaal geen vikingen gewoond." Het galmt nog een paar keer door in mijn hoofd. Als een kind dat net te horen gekregen heeft dat Sinterklaas niet bestaat, ontstaan er gevoelens van onmacht en teleurstelling. Geen vikingen op het vikingeiland Birka! Het blijkt dat het eiland bestond uit voornamelijk handelaren die de door de vikingen binnengehaalde buit verhandelden. De mensen kwamen dus uit dezelfde periode, maar waren geen zeekrijgers. Dus geen zwaardvechtende vikingen, geen dubbelgehoornde helmen en geen brandende vikingschepen... niets van al dat! De rondleiding vervolgde richting het hoogste punt van het eiland. Hier stond vroeger een grote burcht. Met veel fantasie was dat moeilijk voor te stellen. Verderop lag een grote grasvlakte op de plaats waar vroeger de huizen van de handelaren stonden. Ook om dit te zien was veel fantasie nodig. Toch moet ik zeggen dat het een prachtig eiland was. Na de rondleiding en na het lunchen hebben we het eiland eens goed bekeken. Eerst hebben we een stukje langs de kust gewandeld. Vervolgens hebben we het museum bekeken. Een klein museum, maar de maquettes van het eiland zoals het er vroeger uit zag maakten een hoop goed. Ook de vikingbootbouwers voor het museum waren leuk bezig Een wandeling richting het kerkje was het volgende wat we deden. Bossen en open vlaktes, oude huizen en hekken om de schapen op het eiland te houden waren prachtige uitzichten die dit eiland te bieden had. Na een tijdje heerlijk in het gras gelegen te hebben en niets gedaan te hebben, was het tijd terug te keren richting de pier. De boot vertrok om kwart voor vier. "I won't tell you anything, because there is nothing to see here." is een leuke uitspraak die de gids ons te melden had. Na wederom zeven kwartier genoten te hebben van de zon, meerde de Victoria om half zes weer aan in het centrum van Stockholm. Een ondanks de teleurstelling van de ochtend toch een zeer geslaagde culturele excursie kwam hiermee ten einde. 's Avonds heb ik in de jeugdherberg gegeten met Ramon, Bram en Bene. Na een stuk pizza gegeten te hebben, hebben we de omgeving rond de jeugdherberg nog maar eens bekeken. We wandelden richting een leuke midgetgolfbaan, maar deze was net aan het sluiten. Een potje midgetgolf zat er voor ons dus helaas niet in. Terug aangekomen bij de jeugdherberg hadden Martijn, Agnes, Ramon en ik nog wel even zin om gebruik te maken van een Zweedse gewoonte: het nemen van een sauna. Na enkele rondjes hete lucht en koud water, werden we nog vergezeld van Ivo, Dirkjan en Gertjan. Het was gezellig. Een wederom geweldige dag kwam even later ten einde. Maar loom geworden door de sauna, lag ik toen al te slapen.
Stockholm - Birka - Stockholm

Op de boot naar Birka

Lekker weer op dit culturele uitje naar het "vikingeiland" Birka
Birka, de bootsteiger

Vanaf het hoogste punt van dit eiland naar de aanleg plek voor de boot
De boot

De boot die ons weer terugbrengt naar Stockholm


Oude loc

Bij terugkomst in Stockholm kwam deze oldtimer langs...
Renske doet gek

Wachten is vervelend, Renske ook (soms)


1999-09-13 Twee bezoeken in Uppsala

Deze dag begon erg vroeg met een wekker die al om 7 uur afging. Het kostte wat moeite om wakker te worden, maar een warme douche maakt een hoop goed. Er staan twee bedrijfsbezoeken op het programma, dus een beetje fitheid is wel vereist. Op het moment dat ik de kamer uitstap om te gaan ontbijten, om ongeveer half 8, stapt Fedde net zijn kamer uit met een erg slaperig gezicht, duidelijk op weg naar de douche. Tja... Om kwart over 8 rijden we met de bus weg. Het is ongeveer 20 minuten rijden naar Telia, waar we ontvangen worden met koffie en thee. Voordat we met het programma beginnen, kunnen een paar mensen een kijkje nemen in de surveillance room, waar je op een scherm kan switchen tussen de hal, waar de rest van de groep staat, en een willekeurig ander beeld. De twee beelden kunnen ook over elkaar heen geprojecteerd worden. Leuk gezicht. Daarna krijgen we uitleg over "The Interactive Home", met andere woorden, communicatie tussen de verschillende apparaten thuis. Ze hadden een complete IKEA zithoek ingericht zodat we goed naar het scherm konden kijken. We kregen ook een filmpje te zien dat met 1.5 resp. 4 Mbit/s wordt overgestuurd en het verschil in kwaliteit was behoorlijk goed te zien. Het mobiele navigatiesysteem (met online informatie) werd aan ons uitgelegd door iemand die pas drie weken bij Telia werkte en niet precies wist hoe een en ander bediend moest worden. Bovendien was dit prototype niet mobiel. Beetje jammer wel, maar de volgende presentatie deed eventuele eerdere klungeligheden weer vergeten. De "future meeting place" werd aan ons gepresenteerd door iemand die niet bij ons in dezelfde ruimte zat, maar in een ander gebouw en door middel van videoconferencing met ons communiceerde. Dat was echt heel stoer. De spreker was te zien op een levensgroot scherm en met behulp van een touchscreen konden verschillende mensen (vanuit verschillende locaties) aan hetzelfde scherm prutsen. Erg grappig. Het was tevens Pollus' eerste televisie-optreden, want tegen het einde van de presentatie was hij naar het andere gebouw gesneakt en toen stond hij daar zomaar opeens op het scherm foto's te nemen. Als afsluiting een verhaal over speech technology en face animation en vervolgens een zeer goede (warme) lunch. Om exact twee uur stonden we bij de Universiteit van Uppsala voor de deur. Roger Wäppling gaf een korte inleiding over de geschiedenis en structuur van de universiteit en gaf zijn mening over vrouwelijk kleedgedrag, waarbij de relevantie mij even ontging, maar dat zal wel aan mij liggen dan... Vervolgens kregen we een rondleiding door Anna Barklund langs de cleanrooms (de zoveelste... maar deze waren wel groot!). Daarna was er koffie en thee met chocoladecake en vervolgde Roger Wäppling zijn verhaal over verschillende methoden van magnetische data-opslag en de toekomst hiervan. Om half 5 was het zo'n beetje afgelopen. De bus reed meteen door naar het centrum van Uppsala, waar het de bedoeling was dat we gingen eten en ons daarna in de stad gingen vermaken. Quote van Renske in de bus: "Ik ben een afwijking!" Uppsala schijnt een leuke studentenstad te zijn, maar volgens mij zijn we in het winkelcentrum afgezet in plaats van in een studentenbuurt, want het was behoorlijk uitgestorven. Niks geen leuke eetcafeetjes, dus zijn we uiteindelijk, de wanhoop nabij, maar bij de Mac gaan eten en heb ik de rest van mijn geld maar bij een plaatselijk souvenirwinkeltje uitgegeven. Na wat rondlopen gaan we op een bankje aan het water zitten. Een beekje ofzo, volgens Dirkjan de Upp. Renske vindt het vervolgens de Down. Er zitten ook eenden in die naar ons toe komen waggelen. Dirkjan probeert ze te lokken om ze op de foto te krijgen, maar ze willen niet naar hem toe komen. Wel naar Renske. Van haar hondengeblaf-imitatie worden ze helaas niet bang. Maar wel van Renske zelf. Terwijl we Renske lezend achterlaten, lopen Dirkjan, Ivo, Jeroen en ik een uurtje langs het water heen en terug. Je moet toch wat als het centrum een beetje dood blijkt te zijn. Om half 10 stappen we op de afgesproken plek de bus in en rijden we weer terug naar Stockholm.
Stockholm - Uppsala - Stockholm

Poging tot mooi plaatje

Samen met Agnes op zoek naar een mooi plaatje tijdens een avond in Uppsala
Spiegeld water

Vanaf een bankje hadden we dit stoere water voor onze neus
Renske leest

Renske wil op de foto en krijgt een halve...


1999-09-14 Naar noorwegen

Omdat ik in Stockholm bij Telia ineens als student geregistreerd stond en niet als chauffeur kwam de commissie tot de conclusie dat ik ook maar een dagverslag moest schrijven. En op een dag als vandaag waarop ik toch degene ben die zijn ogen het meest open heeft is dat misschien geen slecht idee. Nu is het wel al zeker 20 jaar geleden dat ik voor het laatst een opstel moest schrijven, maar vooruit dan maar. Vandaag piepte mijn horloge weer heel vroeg, dat betekent koffer pakken en verkassen naar een andere stad, een heel ander land zelfs. We gaan namelijk vandaag van Stockholm naar Oslo. Om 8 uur bestel ik een taxi in het hotel en ik bedank tevens voor het aangename verblijf aldaar. Het meisje achter de balie kijkt bedenkelijk als ze mijn sleutel aanneemt en het nummer van de kamer daarop ziet. Een blik zo van wil je me voor de gek houden: normaal gooien gasten die op kamer 220 hebben gezeten de sleutel op de balie en zeggen dit nooit meer. Zij heeft normaal opdracht om vooraf geld te incasseren bij het boeken van kamer 220. Ze heeft meegemaakt dat gasten opgenomen werden met claustrofobische klachten na een nacht in 220 te hebben gezeten. Ik heb haar uitgelegd dat ik door deze ervaring in staat ben om voortaan in elke bezemkast te slapen. In ieder ander klein hotelkamertje waar ik vanaf nu zal verblijven zal ik mij room 220 in hotel Columbus in Stockholm herinneren en kan ik slapen alsof ik in een sporthal lig. Het weer is weer geweldig vandaag en zelfs mijn taxichauffeur is in een vrolijke bui. Hij reed zomaar voor de gein een extra rondje. Dit kon ik goed beoordelen omdat ik de meeste wegen van het hotel naar de bus al geprobeerd had op mijn fietsje. Ik had al een paar keer daarvoor een taxi genomen en de meesten zaten zo rond de 80 zkr. Deze vrolijke man presteerde het door een omweggetje de teller precies op 100 zkr te stoppen. Nu wist hij waarschijnlijk niet dat ik sowieso 100 Zkr zou betalen, 20 voor de chauffeur, eigen schuld dikke bult. Om 8.30 sta ik voor het Zinkensdam waar natuurlijk nog niemand is, hoeft ook niet want we zouden pas om 9 uur vertrekken. Dit geeft mij altijd nog even de gelegenheid om de vuilniszakjes op te hangen en achterstallig papierwerk bij te werken. Om 9.05 rijden we Stockholm uit. Via Eskiltuna de meest voor de hand liggende weg rijden we dan weer eens autoweg dan weer eens snelweg. Wanneer we in de buurt van Orebro zijn beginnen Pollus en Vincent alvast de middagstop te checken. Het is erg rustig in de Bus, de ene helft slaapt en de andere kijkt een technothriller. Zo is het ook makkelijk om een stop te zoeken, niemand merkt de stress voorin om op tijd een geschikte plek te vinden. De eerste plek bleek te dichtbij, de tweede had geen goede aanwijsborden naar het centrum en zoals altijd drie maal is.. jawel precies op het punt waar de film afgelopen was bevond zich een perfecte picknick supermarkt en restaurant voorziening. Zelf koos ik voor de pizzeria, wat een goede keus bleek, na het bestellen van een broodje kebab kregen wij elk zo'n grote hoeveelheid voedsel op een schaal geserveerd dat we de rest van de dag eigenlijk niets meer nodig hadden. Ook naast ons aan tafel bleken de pizza's zo groot dat ze over elkaar en over de tafel hingen. "Iedereen is er" is het commando waarop ik mag gaan rijden, maar nu werd ik eerst blij gemaakt met een klein moose-je met daaraan het bekende bord 'Pas op voor de MOOSE'. Dit leuke diertje zit nu in het blikveld te bungelen waar ik normaal de echte moose zou moeten zien. Om 14.00 vervolgden we onze weg naar Oslo. We waren al 330 km onderweg en hoefden nog maar 200 km. Even een kleine fotostop bij het bord 'Pas op overstekende MOOSE'. Een bedreigde diersoort denk ik want we hebben er nog geen gezien, wel een doodgereden das en die zijn dacht ik veel zeldzamer. Wanneer we de grens van Zweden naar Noorwegen passeren zijn we verrast dat er weer geen controle is. Verdorrie als ik dat geweten had, was er nu nog bier in overvloed geweest, en had ik een lading sterke drank meegesmokkeld om vervolgens van de winst die ik hier kan maken drie maanden naar Aruba te gaan op vakantie. Maar mijn vriendin zei: "Je neemt niets mee hoor das veel te gevaarlijk, ik wil dat niet hebben." En ik luister altijd naar haar en dus mag zij onze volgende vakantie betalen. In Noorwegen is de wegenbouw anders dan in Zweden lijkt het, waar we in Zweden lekker recht door en op dezelfde hoogte konden rijden, moeten we hier vaak kronkelend door heuvels en soms zelfs eroverheen, maar dit kan ook toeval zijn net op deze weg van Stockholm naar Oslo. We maken nog een kleine stop alleen om even 400 liter diesel bij te vullen. Pollus maakte in deze tijd de voorruit weer vliegvrij om weer beter foto's te kunnen schieten, ook ik had weer meer zicht, maar toch nog geen MOOSE gezien. Om 17.20 arriveerden we bij onze nieuwe slaapplaats. Dit zag er goed uit, een geweldige parkeerplaats voor de deur dus m'n fietsje kan ingeklapt blijven. De kamers werden verdeeld en iedereen is tevreden geloof ik. Het uitzicht vanaf het terras is fantastisch, je kijkt echt op Oslo en zijn fjord. Dit betekent wel dat de afstand naar de binnenstad minstens drie kilometer is, en dat is voor velen te ver en pakken dus de tram. De commissie, begeleiding en ik zijn wel bikkels en kiezen er voor om lekker te gaan lopen, en komen na een klein uurtje aan in het centrum. Na een kleine inkoop hebben we een plekje gezocht aan de haven om vervolgens die inkoop die hier vijf keer duurder is dan in Nederland te gebruiken. Daar aan de haven van Oslo beëindigden we deze onproductieve maar wel geslaagde dag.
Stockholm - Oslo

De trein naar Olso

Onderweg naar Olso stoppen we en komen de trein naar Olso tegen
Olso vanuit de Jeugdherberg

Het uitzicht vanaf de jeugdherberg op de Olsofjord
Loc in station Oslo

Een stoomloc in de hal van olso station


Intercity op z'n Noors

Dit simpele treinstel heet intercity


1999-09-15 Twee noorse bedrijven

Nadat ik om zeven uur mijn bed uit geworsteld was, was het de bedoeling dat ik ging douchen. Nouja, nevelen was meer het idee: de straal die de douche produceerde was niet anders te noemen. Toen ik onder de douche uitkwam, trad een vreemde verschijning mij tegemoet. Het was een spree met voeten. Onee, het was Agnes die uit het hokje naast mij stapte. Dat eenmaal verwerkt kwam ik voor de volgende verrassing te staan: ik zag alles verschrikkelijk wazig. Dit is normaal ook zo, maar dan heb ik mijn lenzen niet in: er hing wat damp in de doucheruimte. Mij eenmaal door de mist gewerkt, kwam ik een stralende Esther tegen. Om kwart over acht vertrokken we naar Telenor. Een van de weinige keren dat we in één keer goed reden. Daar gekomen kregen we uitleg over een apparaat dat aan zeven huishoudens zaken als televisiezenders en (heel erg snelle) internet verbindingen levert. Het lijkt nogal een dure grap, om zoiets te leveren aan maar zeven klanten, maar het apparaat bevindt zich pas in de ontwikkelingsfase, en deze huishoudens zijn bedoeld om te onderzoeken wat de mensen allemaal wel en niet willen hebben. Klik hier voor een grotere foto Op het dak staat een proefopstelling die een snelle draadloze internetverbinding biedt. Deze wordt thans uitgetest op enige scholen in de omgeving. Het was de bedoeling dat we om 12.00 zouden vertrekken naar Tandberg, maar de presentaties liepen een beetje uit. Dus we hadden nog maar liefst zeven minuten om te lunchen... Met andere woorden, we gingen om half één weg. Een half uurtje later stonden we stil: ons aller Hendrik was een doodlopende straat in gereden, met aan het einde een prachtig uitzicht op de straat die we wel moesten hebben. Tussen ons en de juiste straat bevonden zich een berm en een fietspad. En dat fietspad, dat was precies breed genoeg voor onze bus... Twee minuten later stonden we wederom stil. Dit keer midden op een kruispunt, klein weliswaar, vanwaar iedereen in de bus, behalve de commissie en Hendrik, een gebouw zag staan met daarop "Tandberg data". Hendrik heeft deze reis tot nu toe veel kunnen oefenen met manouvreren in kleine straatjes. Binnengekomen werden we verwelkomd met thee en/ of koffie en/ of fris. En een heleboel praatjes. Een van de presentatoren vertelde ons de moeilijkheid in het wegschrijven en lezen van de data. Als je de tape als autoweg ziet, en de auto als recording-device, dan krijg je de volgende vergelijking: Stel, je rijdt met een snelheid van ongeveer 700.000 km/h over een weg. Deze weg beweegt heen en weer met een amplitude tussen de één en de zes meter. Je rijdt tussen twee vrachtwagens in, met aan weerszijde 15 centimeter speling. "There is some technical help required here...". Ook zijn we in de hal geweest waar de printplaten in elkaar gezet werden. Daar, en in de rest van de fabriek, had iedereen blauwe jasjes aan. In deze jasjes waren metaaldraden verwerkt, om de werknemers continu te aarden. Zo'n printplaat gaat bij een stroom (spanning? red.) van 150 Volt al kapot, en de electriciteit die een statisch geleden persoon opwekt kan al gauw oplopen tot zo'n 20.000 Volt. Hierna zijn we wezen kijken naar de assembly- hal. In deze hal bevonden zich twee assembly- lines tegelijkertijd. Een voordeel hiervan is dat als de ene uitvalt, de mensen uitgeleend kunnen worden aan de andere lijn, zodat de fabiek geen, of in ieder geval minder, verliezen maakt. Opmerkelijk aan deze hal was het enorme raam, dat een volledige wand besloeg. Het idee hier achter is, dat in de winter, als de zon maar drie uur boven de horizon uitkomt in Noorwegen, de mensen toch nog iets van de dag meemaken. Tijdens het laatste praatje wilde het nog wel eens voorkomen dat het publiek een beetje afdwaalde. Een aantal mensen sliep bijna of helemaal. Maar goed, iedereen is met een mooi petje vertrokken. Op onze kamer (ons = Martijn, Agnes, Gert-Jan en Renske) teruggekomen, nadat we er achter gekomen waren dat Gert-Jan zich schaamt voor zijn appel, kwamen Ramon en Sander een filosofische beschouwing houden waarom onze kamer de "Wim-Wam-kamer" is gedoopt. Het antwoord hierop is simpel: De kamer is vernoemd naar de Wim-wam-reus, met zijn Wim-wam-oren en zijn Wim-wam-neus. Maar daar wilden ze niet aan. Na het eten van maar liefst een halve kip (geen hele halve kip, want dan hadden we ook kippen-haggis gehad) zijn Dirkjan, Jeroen, Agnes en ondergetekende op de wip gaan zitten. Hierover zal ik niet verder uitweiden. En nu, na alle beslommeringen van deze dag, nog net niet onder het genot van een lauw 2,8 % biertje, is het wachten op het gevecht tussen Agnes en Martijn. Want Agnes wil wraak... (Een reden voor die wraak heeft ze al sinds lange tijd (ca. 2,5 week) niet meer nodig.)
Oslo

Op de wip

Het blijft leuk, met vier man op de wip.
Drank in Noorwegen?

Gezellig avondje in de jeugdherberg


1999-09-16 CT is ook leuk

"Neuh, als de concentratie H2S meer dan 10 deeltjes per kuub wordt, dan ruik je niks meer hoor. Dan ben je meteen dood." De Esso raffinaderij is een gevaarlijk bedrijf, dat blijkt maar weer. Gelukkig hebben wij dappere Vikings het gevaar van de enge chemicaliën en de honderdduizenden liters licht ontvlambare olie weerstaan. We zijn met onze dappere chauffeur Hendrik (die nooit met z'n lompe bus mensen afsnijdt op rotondes enzo) aan het stuur dwars tussen de torenhoge destillatiekolommen door gecrosst. We voelden ons een stuk veiliger toen bleek dat er een "firehouse" was, met echte brandweernoormannen erin. En er waren ook controllers in de controlekamer, "and, er, what do those people do..., er, well, they control." Nooit zal er bij Esso een rare beslissing genomen worden, want "Usually we have reasons for the things we do..." Ook dichterbij huis maak je soms rare dingen mee. Gisteravond zaten wij onschuldigerwijs een pilsje te drinken in onze WimWam-kamer (zo genoemd ter ere van de WimWam-reus, want die heeft WimWam-oren en een WimWam-neus, maar dat terzijde). Plotseling hoorden we een gekrijs alsof er iemand verkracht en tegelijkertijd in de fik gestoken werd. Toen we geschrokken de gang op renden, stond daar een of andere muts met een drijfnatte kop. "Face your fears!" was het enige zinnige wat ze uitbracht. Zo zat als een kanarie dus; we hebben haar verder genegeerd. Tien minuten later wilde Renske naar de wc, en de gang waar dat mens net gelopen had werd in de richting van de wc's steeds natter. De grond van de dames-WC zelf stond helemaal blank: die rare troel had kennelijk haar kop in de plee gestoken en doorgetrokken. Hoezo, face your fears. Vrouwen... Het aardigste is nog dat later bleek dat ze een Nederlandse was, en dat die arme Petje (aka Fedde) de grootste moeite had gehad om beneden, waar hij een boek zat te lezen, van haar af te komen. Groot was zijn ontzetting toen bleek dat hij zijn boek vergeten was en nog eens terug moest. Face your fears, Fedde! Later op de middag hebben we Bene Poelsema op het vliegtuig gezet, want hij wilde nog vóór zijn conferentie maandag in Wenen zijn kleren (laten?) wassen. Bedankt Bene voor je aanwezigheid en je veeeele inspirerende vragen bij de excursies! Het was op de terugweg van het vliegveld overigens meteen duidelijk dat met Benes vertrek het gezag grotendeels was verdwenen. We waren nog niet weg of er werd uit volle borst "Het kleine café aan de haven" aangeheven. Het vakantiegevoel slaat eindelijk toe? (ik bedoel, tot nu toe hebben we uiteraard alleen maar keihard gewerkt en geen seconde aan vakantie gedacht, hoor commissie) . De laatste excursie is geweest... nog even gezellig met de trein naar Bergen morgen om van het Noorse natuurschoon te genieten (tevens de slotepisode van de Nordic Power Babe Contest, Pollus?) een dan alweer naar huis... tsjonge. Lang leve het fenomeen studiereis!
Oslo - Tonsberg -Oslo

Vliegtuig op Gardermoen

Tijdens het wegbrengen van Prof. Poelsema kwam dit vliegtuig aanrijden


1999-09-17 Vakantie!

Het zit er al weer bijna op. Vandaag wordt dan alweer de voorlaatste dag van de studiereis. In die 2 dagen gaat er nog veel leuks en moois gebeuren. Vandaag gaan we met de trein naar Bergen. De dag begint al vroeg. Om 6:30 zitten de eerste mensen al aan het ontbijt. Het ontbijt in deze een na laatste jeugdherberg was niet een van de beste ontbijten. De koffie smaakte niet echt, maar ja, men werd er wakker van en dat was toch het belangrijkste. Na het vroege ontbijt konden de koffers en tassen weer worden ingepakt. Het inpakken was deze keer ietsjes ingewikkelder dan de vorige keren. Je moest namelijk je belangrijkste spullen meenemen. Dit alles moest in een rugzak passen. Moest niet, maar ja, handig zou het wel zijn. Het was namelijk voor de reis naar Bergen al bekend dat het 5 kilometer lopen zou zijn van het station naar de jeugdherberg. Dan wil je niet met meerdere rugzakken e.d. gaan zeulen, toch? Dus, nadat alles goed was ingepakt en iedereen aanwezig was, kon de reis naar Bergen beginnen. Alle grote koffers en tassen die voor de trip naar Bergen even niet nodig waren werden boven in de bus gelegd. Dit omdat de bagageruimtes onder de bus niet op slot konden. Aangekomen op het station beginnen enkele mensen al snel vooruit te gaan lopen. Men wil nog even de mooiste, maar ook wel minder mooie, treinen op de foto zetten. Na ongeveer een kwartier wachten komt dan eindelijk onze trein naar Bergen het station binnengerold. Na het nemen van de laatste foto's van onze trein kon de reis beginnen. De plaatsen in de trein zijn zeer comfortabel. Er is genoeg beenruimte, de stoelen zijn goed verstelbaar en het uitzicht is vaak goed. Al snel na het begin van de reis begint de moeheid de kop op te steken. Enkele mensen proberen alvast wat slaap in te halen. Alhoewel dat niet echt nodig is, omdat we de meeste tijd wel genoeg slaap hebben gehad (5 - 8 uur). Lang hebben ze niet de tijd om te slapen, want na iets meer dan een uur begint het uitzicht langzaam aan steeds beter te worden. Pas na ongeveer de helft van de reis begint het uitzicht echt fantastisch te worden. Jammer is wel dat de trein door zeer veel tunnels en achter veel schuttingen langsrijdt. Steeds als je uit een tunnel komt is het uitzicht prachtig. Maar na een paar seconden komt de volgende tunnel of schutting alweer in de weg staan. Mensen die een mooie landschapsfoto hiervan willen maken moeten dus even snel een foto maken. Hierbij zijn de mensen met een automatische camera in het voordeel. Die hebben namelijk soms net genoeg tijd om een foto te maken. Na deze inderdaad zeer mooie treinreis komen we aan op het centraal station van Bergen. Gelukkig wordt dan duidelijk dat er ook een bus rijdt naar de jeugdherberg. Zeer handig dus. Al kort na het verlaten van de trein splitst de groep zich op in kleinere groepen. De meeste mensen gaan wel direct de stad in. Na een eindje door de stad te hebben gelopen, komt er iemand op het goede idee om met de kabelbaan naar boven te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Na een paar minuten in het halletje te hebben gewacht komt daar dan eindelijk de kabelbaantrein aan. Stijl omhoog gaat het wel. 26 graden is de grootste hoek. Na een enigszins beangstigend ritje (maar 1 kabel en 350 meter boven zeeniveau) zijn we dan op een prachtig uitzichtspunt boven de stad aangekomen. Boven wordt er eerst een paar minuten van het uitzicht genoten. Ook worden er enkele foto's gemaakt van het prachtige uitzicht. Nadat enkele mensen zich in een speeltuin hadden vermaakt hebben we een wandeling (vrijwillig) gemaakt van +/- 5 kilometer door een prachtig heuvelachtig landschap met mooie uitzichten. Moe maar voldaan komen we 1,5 uur later weer bij het beginpunt van de wandeling aan. Om 18:00 gaan we weer met de kabelbaan naar beneden. Nu nog de honger stillen die door de lange wandeling is opgewekt. Na veel zoeken naar een goedkoop restaurant in Bergen komen we uiteindelijk uit bij een Steakhouse. De sfeer in het restaurant is goed, zo ook het eten en de bediening. Na dit heerlijke eten lopen we na de bushalte. Na ongeveer 20 minuten wachten komt daar dan eindelijk lijn 31 aan. Onze bus naar de jeugdherberg. Lang duurt de reis niet naar de jeugdherberg. Dit mede door de hoge snelheid van de bus, zelfs door scherpe haarspeldbochten. Na een kleine wandeling vanaf de bushalte komen we bij het Montana Hostel (jeugdherberg) aan. Bij de receptie hangt een lijst met de kamerindeling. Bij de verkenning van de jeugdherberg wordt al snel het zeer mooie uitzicht duidelijk dat je vanaf het terras hebt. Onder het genot van een Baco en een partijtje klaverjassen wordt deze mooie en interessante dag afgesloten.
Oslo - Bergen

Flytog

De Noorse snelheidsduivel, als vliegtuigtrein op Olso
De trein naar Bergen

Onze trein komt aan bij ons perron, de 8:11
Lol in de trein

Onderweg naar Bergen in de stemming opperbest


Uitzicht uit de trein

Een iets minder spannend stuk van de reis
Rechtvooruit

Mijn uitzicht recht voor me uit
Het uitzicht wordt spannender

Het lange meer van het Hallingdal


Finse

Twee sneeuwploegen vanuit de trein op Finse
Uitzicht met Rallerwegen

Eventussen de Lawine gallerijen door
Myrdal

Het beroemde station, we halen de boemel naar Voss in


Bergen

Poging tot "Legoland" foto, vanaf de zuidkade richting overkant/einde
Bergen

Kopse kant van de haven en de noordzijde
Fort in Bergen

Het fort op de Noordkade van Bergen


Floyen

Met het kabeltreintje omhoog naar Floyen
Vanaf Floyen

De laagstaande zon schijnt op de haven van Bergem
De binnenstad

De laagstaande zon schijnt op de binnenstad en het station


Wolkenlucht

De zon net achter de wolken levert een spectaculair plaatje op, Bergen op de voorgrond
Wolken met tegenlicht

De zon net achter de wolken levert een erg spectaculair beeld
Model van Floyen

Dit werkende model loopt gelijk met de echte treintje, erg geinig


Wolkenlucht

Weerom een erg fraai plaatje, misschien wel de mooiste
Zon bijna onder

De zon is bijna onder en levert zeer fraai licht
Zon onder

De zon is onder, maar echt donker is het nog niet


Zon onder

Het wordt al iets donkerder in Bergen
Bryggen

In het oude stadsdeel van Bergen


1999-09-18 Stress

Vandaag is het begin van de reis terug naar Nederland. Het begon zoals elke dag met wakker worden, voor vandaag stond de wekker om zes uur. Zoals bijna elke dag begon het op onze kamer met Bram die als eerste ging douchen op de voet gevolg door de rest. Fris en aangekleed waren we om iets voor half zeven klaar voor het ontbijt. Om kwart over zeven naar de bushalte gegaan, waar tien minuten later de bus zou vertrekken. De bus kwam zoals het hoort - Noorwegen lijkt wel op Nederland - niet op tijd, maar toen het al tien over half acht werd, begon enige paniek zich bij de commissie af te tekenen. Sander begon druk met zijn GSM te bellen naar verschillende instanties, die bij ons bekend zijn als OV, zonder enig succes. Gelukkig kwam de bus nog wel en waren we op tijd op het station, dit was mede te danken aan de gewaarschuwde buschauffeur die zich Michael Schumacher (of elke andere willekeurige hardrijder) voelde en dan ook maar zo reed. De trein vertrok richting Oslo en na één uur kwam de aangekondigde overstap naar de bus. Er werd aan het spoor gewerkt. De busreis begon in Voss en ging drie uur later eindigen in Ål (Esther, je moet maar kijken hoe je dat goed schrijft)(Zo goed? E.). Is er nog iets interessants te vertellen over dit gedeelte van de reis? Nee, is natuurlijk wel erg makkelijk en dat ga ik dan ook maar niet doen. Wat is er dan te vertellen? Natuurlijk de vrouw die ons op de hoogte hield van wat er allemaal te zien was. Dit was wel erg aardig aangezien het geen guided tour was. Ze vertelde handige feiten als: De tunnel waar we nu in rijden is twee kilometer lang, de lengte is dus twee kilometer; we staan stil omdat het stoplicht op rood staat, en meer van deze nuttige dingen. Na een uur of twee sloeg ook bij haar de verveling toe en ging ze maar trollensprookjes vertellen. Doet het altijd goed, sprookjes in een bus met allemaal studenten en drie verdwaalde duitse bejaarden (en dronken Amerikanen, red.). Eé sprookje gaf trouwens weer duidelijk weer wat voor een soort volk Noren eigenlijk zijn. Dit ging namelijk over dat je bij vrouwen eerst moet kijken of ze een staart hebben. Zo ja, laat maar dit is namelijk een slecht teken. Ik zie dit al gebeuren in een discotheek, kom je een leuke Noorse tegen, je raakt aan de praat en wilt haar een drankje aanbieden. Dit doe je nog maar niet, omdat je eerst moet kijken of ze een staart heeft, (even onder de rok kijken zeker) want als een staart heeft dan was je drankje voor niets, en met de prijzen in Noorwegen voor drank wil je dat niet laten gebeuren. Of dit ook werkelijk zo gebeurt, daar kom ik later nog wel op terug. Na de busreis ging het weer verder met de trein, daar ga ik niets over vertellen, omdat ik er niets van weet. Dit komt niet door geheugenverlies veroorzaakt door overvloedig drankgebruik, maar ik was met mijn gedachte in REM toestand, beter bekend als slapen. Toen we in Oslo aankwamen kregen we van de commissie een opdracht. Deze luidde: 'Vermaak jezelf maar, en wees op tijd terug om in te checken bij de boot.' Dit heb ik dan ook maar gedaan en samen met onze groep, voor buitenstaanders deze bestond uit: Bram, David, Jurgen, Tycho, Martijn en Arjan (dat ben ik dus), zijn we het centrum van Oslo ingegaan. Heb ik toch ook nog de haven gezien met alle terrasjes. Het schijnt daar normaal erg gezellig te zijn, maar het kwam nogal kaal over, dit kan natuurlijk ook door de regen komen, die zo ongeveer voor het eerst in drie weken viel. Het inchecken op de boot ging behoorlijk snel, en we werden nog door twee jongens vermaakt, die hun eigen idee hadden over een free-fight. Wie uiteindelijk heeft gewonnen is bij mij niet bekend, misschien dat iemand anders dat wel gezien heeft. In ieder geval, we gingen dus de boot op naar onze kamer, dit was wel even lastig omdat iedereen ergens anders wilde liggen. Uiteindelijk ben ik in een kamer terechtgekomen met Bram, David en Jurgen. Nu vraag je je mischien wel af hoe zo'n kamer op een Colorlineboot er eigenlijk uitziet. Dit viel behoorlijk mee, twee stapelbedden, een eigen douche en toilet en natuurlijk een geweldig nepraam met uitzicht op een muur, geen idee waarom ze er eigenlijk gordijntjes voor hebben gehangen. Nadat alles was uitgepakt, werd het natuurlijk tijd om het schip te gaan bekijken. We zijn maar op het dek begonnen en hebben daar net zolang gestaan totdat het schip vertrok. Een beetje door het schip gedwaald en uiteindelijk maar in de panoramabar gaan zitten. Hier heb ik wat gedronken en werden we bezig gehouden door een bandje, ongelooflijk wat keek die zangeres chagerijnig en wat waren die nummers saai. Wat moet je doen als je op een schip bent en je alle barretjes zo'n beetje gezien hebt. Dan ga natuurlijk kaarten en dat is ook precies wat David, Jurgen, Tycho en ik gingen doen. Bij klaverjassen moet je natuurlijk wat te drinken hebben en daarom zijn we eerst maar even naar de tax-free geweest om wat drinken te kopen, eindelijk weer normale prijzen. Nou dat kaarten ging niet echt goed, Jurgen en David waren te goed, of hadden meer geluk, dit geluk heeft Jurgen de rest van de avond ook maar vastgehouden, maar daar zo meer over. Nu komt eigenlijk een punt in het dagverslag waar ik zou kunnnen stoppen, het wordt namelijk twaalf uur en de volgende dag is dus begonnen. De regels over dagverslag geven hier ook geen uitsluitsel over, is een dagverslag gebaseerd op datum, of tussen wakker worden en weer naar bed gaan? Geldt het eerste dan kan ik nu stoppen met schrijven, niemand leest dan wat er na twaalf uur gebeurd is. Maar dan moet ik weer mijn eerdere tekst gaan aanpassen, omdat ook mijn verwijzingen naar een tijdstip na twaalf uur waren. Ik ga daarom maar voor optie twee en ga toch nog maar even verder, de dag wordt dus gewoon verlengd met een uur of vijf. Om twaalf uur zijn we naar de bioscoop geweest, de film heette Cruel Intensions. Een leuke film, wat mede veroorzaakt werd doordat de drie hoofdrolspeelsters niet echt lelijk waren, maar ook het verhaal was erg goed, maar dat komt vast niet geloofwaardig over. Vol emotie over deze schitterende film zijn we op pad gegaan naar beneden en op vloer twee gebeurde het, we stonden oog in oog met de Fun-Fun Disco. Daar moesten we dan maar even gaan kijken. De disco was leuk, zelfs de A-Teens werden gedraaid met het nummer Supertrooper. Tijdens dat nummer liet éé van mijn kasmergenoten het behoorlijk afweten. Hij had namelijk beloofd te gaan dansen als de A-Teens werden gedraaid, dit durfde hij natuurlijk weer niet, er waren zeker teveel bekenden in de disco. Na wat gedanst te hebben was Jurgen opeens spoorloos verdwenen, alhoewel hij had in ieder geval geen aandacht meer voor ons, want hij was met een noorse meid aan het praten. Zoals ik al had gezegd had Jurgen een geluksdag en hoe dit gepraat met haar is afgelopen lijkt me dus behoorlijk duidelijk. Wat wel opmerkelijk was, is dat zij Jurgen niet onbeleefd vond, dit bevestigd inderdaad dat de vrouw van de busreis gelijk had, want wanneer je bij een vrouw meteen onder de rok gaat kijken komt dat toch wel behoorlijk onbeleefd over. Dit blijkt dus inderdaad zo te zijn, maar genoeg hierover. Toen het een uurtje of vijf was besloten Tycho, David en ik (de enige nog wakkere van de groep op Jurgen na dan) maar eens op het dek te gaan kijken of daar nog wat te beleven viel. Niet echt dus en het was er ook behoorlijk koud, we besloten dan ook maar nog even twee uur te gaan slapen.
Bergen - Oslo

Vreemde eend in Flåm

Wat dit treinstel van Stockholm LocalTrafik op Flåm doet weet niemand
Oude Flamsbanaloc

Een museumloc te Flam
Vertrek uit Olso

De reling trilt, vandaar de onscherpte bij het vertrek uit Olso, het was inmiddels gaan regenen


Vertrek uit Olso

Stabieler en fraaier, het miezert als Olso uit zicht verdwijnt


1999-09-19 De laatste dag

Omdat we sinds Telia een student erbij bleken te hebben, die ook een dagverslag zou schrijven, schoof alles door en moest ik een verslag schrijven over de laatste dag. En ik dacht het nog wel zo goed geregeld te hebben: Ik de één na laatste dag, zodat er tenminste wat te schrijven valt en dan zou Pollus de allerlaatste dag doen. Maar helaas, nu ben ik toch bezig met de saaiste dag. Want wat moet je schrijven over een dag waarin we alleen maar bezig zijn met reizen en dan nog wel weer terug naar Nederland, terwijl ik nog best in Scandinavië had willen blijven? Voor de meesten was het erg laat geworden op de boot. Van de slaaphut is nauwelijks gebruik gemaakt. Maar ík heb er heerlijk geslapen. Dus over de boot heb ik ook niet veel te vertellen, behalve dan dat de gangen op dek twee uitstekend zijn om James Bond na te spelen als je wat bier op hebt. Hendrik en Pollus weten hier alles van. 's Ochtends om acht uur legden we aan in de haven van Hirsthals. Toen begon de tien uur durende terugreis naar Nederland. Omdat Bene al naar huis was, kon ik helemaal voorin zitten. Ik dacht misschien nog wat dingen te kunnen zien die het waard zijn in een dagverslag vermeld te worden. Maar behalve dan dat we voornamelijk snelweg hebben gereden, dat de weg vrij recht was en dat we eventjes een kleine file bij de Elbetunnel hebben gehad en dat de chauffeur experimenteel wilde uitvinden wat de boete is voor met een bus inhalen waar het niet mag, valt daarover ook niet veel te zeggen. Bovendien bleek het de eerste helft ook significant rustiger in de bus dan normaal, omdat Pollus heerlijk lag te pitten in de slaapcabine onderin de bus. Achterin de bus was ook niet veel beweging te bespeuren. In het begin werd Jurgen uitgehoord over zijn avontuur met een Noorse dame op de boot, maar daarna lag iedereen afwezig voor zich uit te staren of te slapen. Voor de lunch werd er zelfs geen film gedraaid en er werd niet gezeurd om bepaalde muziek. Heerlijk rustig! Na de eerste stop is de wegwerpcamera vakkundig verpletterd en zijn Pollus en Hendrik nog bedankt voor alles wat ze voor het succesvol verlopen van de studiereis gedaan hebben. Pollus kreeg een zeer toepasselijk t-shirt met parende elanden en Hendrik een mok en het inmiddels beroemde 'Pas op voor MOOSE' bord. Om ongeveer zeven uur reden we de parkeerplaats voor het EL/TN gebouw op. Er bleek een heel ontvangstcommittee aanwezig te zijn. Waar een mobiele telefoon allemaal niet goed voor is. Bene kwam nog even zijn slaapzak halen. Een mooie gelegenheid om hem nog even te bedanken voor het feit dat hij mee wilde op reis met 21 studenten (soms net pubers, aldus Bene) en om hem een cadeautje te geven, een souvenirtje uit Bergen, omdat hij het zóóó erg vond dat hij daar niet mee naartoe kon. Snel weer verder naar het station om daar de laatste mensen te lossen. Ik had de chauffeur heel lief gevraagd of hij mij even naar mijn huis kon brengen. Dat staat toch héééél dicht bij de remise. En ja, dat kon hij natuurlijk niet weigeren. Heerlijk helemaal thuis gebracht en mijn spullen ook nog helemaal op de vierde verdieping afgeleverd! Hendrik, bedankt! En natuurlijk alle deelnemers, begeleiders en chauffeur hartstikke bedankt voor jullie fantastische inzet tijdens deze reis. Dat alles zo soepel zou lopen had ik vantevoren niet durven hopen. Tot ziens op de fotoavond!
Oslo - Enschede

Terug

We zijn weer waar we begonnen: el/TN gebouw, campus, enschede
Daar gaat de bus

De bus rijd weg, het is voorbij