blank

Pyreneeën 2008

2008-05-25

Dirkjan vertrekt om kwart over negen 's ochtends om de auto te halen. Fiesta aangegeven, Focus gekregen. Lekker groot dus. Om kwart over twaalf rijden we uit Zeist weg. Als we Dieske ter afscheid bellen, blijkt dat zij en Karel in Wortegem zijn bij de Wortegemse zomerfeesten. Dus draaien we in België de snelweg af om te komen kijken. We zijn maar net iets te laat en we vinden Karel omdat hij met een eenwieler op z'n kin balanceert naast een paal. Maar na een minuut ofzo scheurt de hemel open en komt de regen met bakken naar beneden.... Tot zover de voorstelling! Weer op de weg gaat het snel, al staan we Parijs in in in de file. We zijn uiteindelijk om half tien op de camping in Olivet, tegenover Orleans. Aardappels schillen en koken duurt dan lang, maar is wel lekker. Snel naar bed.

2008-05-26

Om half acht staan we op en na de tent af te hebben gebroken gaan we weer op weg. Nog even boodschappen doen in Orleans en dan via Toulouse en Pau naar Lescun, waar we om acht uur aankomen. De camping is compleet verlaten, dus kiezen we het mooiste plekje uit: tegenover "le Billare" met onder ons de beek. Het eten is weer heerlijk en na een snelle douche gaan we naar bed.

2008-05-27

Na het poedelen begint het te druppen en dat houdt niet meer op. Gelukkig is de tarp snel gebouwd. Na het ontbijt lopen we naar het dorp waar we in de enige winkel boodschappen doen. De winkel is alleen 's ochtends open en heeft een mooie verzameling waren (sneeuwschoenen, vers vlees, wandelkaarten ...) Via een omweg (eerste brug ten westen van de camping) lopen we weer terug. Na de lunch maken we een ritje met de auto: via Borce (een mooi middeleeuws dorpje) en langs fort du Portalet naar Spanje naar het dorp Canfranc Estacion, waar het station tot de langste van Europa behoort. De Spanjaarden zijn het aan het opknappen, maar het was nog wel een enorme oude troep. Er staan veel wagons te verroesten Via dezelfde weg rijden we weer terug naar de camping. Eten, douchen, krantje lezen en slapen.
[kml] [map]

De middeleeuwse toren van Borce
Straatje in Borce
Afgedankte wagens bij Canfranc Estaçion


2008-05-28

Bij het opstaan miezert het, maar het is gelukkig ook af en toe droog. Net na het ontbijt komt de kampbaas langs met zijn zoontje. Kunnen we ons eindelijk inschrijven. Het wordt inmiddels vaker droog dan miezer en we trekken erop uit voor een dagtocht naar het Lac de Lhurs. Het is een flinke klim van zo'n 700m, maar het loopt erg mooi en afwisselend. Eerst door de weilanden in het dal, dan door het bos, waar de klim heel erg steil is, en dan door de rotsen met af en toe een sneeuwveld. Het weer is super en zelfs de miezer die af en toe valt is aangenaam afkoelend. We lunchen bij de schuilhut aan het meer en dat is maar goed ook, want dan regent het toch weer echt wel. Na de lunch lopen we dezelfde route terug en weer in het bos klaart het helemaal op. Om half vijf zijn we terug op de camping waar de thee en chips heerlijk smaken. We hangen alle natte spullen uit en eten agv met een wijntje.

Terugblik richting Lescun
Achter die V ligt het Lac de Lhurs
Terugblik richting Lescun, Hogerop


Lac de Lhurs
Varen groeit in verschroeide aarde
Varens groeien in verschroeide aarde


Varen groeit in verschroeide aarde
Uitzicht uit de tent


2008-05-29

's Ochtends doen we boodschappen bij de Intersport en de Intermarche in Oloron. Bij thuiskomst wordt meteen de doos aardbeien verorberd. Die houden we toch niet goed. Na de lunch doen we rustig aan, met krant lezen en schoenen poetsen. Dirkjan maakt z'n eerste bergtocht per fiets zonder bepakking als hij naar het dal rijdt en weer terug. Hij is ongeveer twee keer sneller dan hij had voorzien. We eten wederom agv met een wijntje en maken plannen voor de volgende dagen.

2008-05-30

De wekker staat al om zeven uur omdat we een grote dagtocht willen maken. Om negen uur komen we aan op de parkeerplaats van Refuge de Labérouat vanwaar we naar de Pic d'Anie willen lopen. Het begin van het pad voert ons door een schitterend bos en slingert langs de hoogtelijn. Bij uitkomst van het bos komen we de eerste schuilhut tegen. Het landschap heeft hier iets Noors. En net als Petra bedenkt dat we hier wel eens lemmingen tegen zouden kunnen komen, zien we een marmot. Bij de tweede hut rusten we even uit met een appel. Dan gaat het steil omhoog over een hoop sneeuwveldjes. Soms is het pad lastig terug te vinden. Halverwege zien we nog een marmot, die over het sneeuwveld heen en weer rent. Op de col des Anies, zo'n 500m van ons einddoel, lunchen we. Maar als we eenmaal goed en wel zitten begint het te regenen en later zelfs te hagelen. Omdat we ook al erg moe zijn, gaan we weer op de terugweg aan. Sneeuwveldjes naar beneden zijn veel leuker, omdat je dan lekker naar beneden kunt roetsjen. Al snel zijn we weer bij de hoogste berghut en met anderhalf uur bij de auto. Op weg terug naar de camping begint het verschrikkelijk te regenen. Maar daar aangekomen is het gelukkig droog. We lezen wat en maken een maaltijdsalade klaar.

Kaal karkas van een schaap
Dirkjan in poncho
Marmotsporen in de sneeuw


Naar beneden door de sneeuw
Naar beneden door de sneeuw
Glijdend naar beneden


Glijdend naar beneden
Glijdend naar beneden
Bloemenpracht op de weidjes


Bloemenpracht op de weidjes
Vogel op rots
Aan de maaltijdsalade


2008-05-31

Als we wakker worden, regent het weer eens. We doen dus lekker rustig aan, want een beklimming van de Col d'Aubisque door Dirkjan zit er toch niet in. Na de lunch rijden we nog even naar Accous en Bedous, in het dal, om benzine en brood te halen. Helaas bleek namelijk de "white spirit" niet goed te branden. We tanken bij een heel kleine pomp, waar de euro95 verstopt zit. Brood vinden we gelukkig nog in een supermarktje, alle andere winkels zijn al dicht. Nog even naar de VVV voor een kaart en de weersvoorspelling en dan weer naar de tent en het modderige stuk ervoor. De rest van de dg pakken we alvast wat spullen in en lezen we (over Spanje en normale boeken). De rijst-champignon-noten-ui-mix blijkt een goed verzonnen camping maaltijd te zijn.

2008-06-01

De tent kunnen we gelukkig droog inpakken. Om half elf vertrekken we uiteindelijk vanaf de parkeerplaat bij Pont de Masousa, met de grote rugzakken op de rug. De weg voert eerst naar Cabane d'Ansabère en gaat steil omhoog. De tactiek van half uurtje lopen eventjes rust werkt hier gelukkig goed. Bij de hut is het al weer lunchtijd. We treffen er een Bask, die geen Frans en/of Spaans wil/kan spreken. Na de lunch wordt de regen verruild voor een zonnetje en gaan we omhoog naar de Lac d'Ansabère. Halverwege begint het helaas al weer te regenen. Na het meer is het nog verder omhoog, tot we op 2050m de col naar Spanje kunnen oversteken. Op de col zien we een gier(?) prachtig hoogte winnen tot hij ook de col oversteekt. Aan de andere kant waait het enorm hard, maar het regent er niet meer. We lopen iets langs de graad en dalen af bij het Ibón de Acherito. Tien minuten verder heeft de Rough Guide ons een mooie kampeerplek beloofd en dat blijkt ook zo te zijn, al liggen we een beetje scheef. Het uitzicht is er schitterend en het weer fantastisch. Dan weer zon, dan weer wat wolken, maar geen regen. Als avondeten maken we Slee's "Libanees lam" klaar en dat is heerlijk. Ook de gieren en kraaien vinden dat blijkbaar want ze komen erg vaak overgevlogen. Bij de afwas zijn ze niet meer te zien. Al om kwart voor negen duiken we de tent in.

Petra voor de tent bij Ibón de Acherito
Tent bij Ibón de Acherito
Rondblik bij de tent


Rondblik bij de tent
Rondblik bij de tent
Rondblik bij de tent


Rondblik bij de tent
Rondblik bij de tent
Rondblik bij de tent


Tent bij Ibón de Acherito
Petra voor de tent bij Ibón de Acherito


2008-06-02

Ook als we opstaan is het schitterend weer. We lopen langs de Spaanse kant van de graad naar het oosten. In het begin wat dalend, maar daarna stijgt het weer rap.Vlak voordat we de grens naar Frankrijk weer oversteken, komen we in een komvormig dal terecht waar het pad lastig te volgen is. Opeens rent er een "isard" voor onze neus langs, een soort antilope, en even later zien we er eentje de wacht houden op een bergtop. Vlak voor de col lunchen we en zien we wolken opeens van Frankrijk naar Spanje trekken. Dat belooft weinig goeds! En dat blijkt ook als we de col over zijn: mist. We proberen het pad zo goed mogelijk te volgen, maar dat is lastig met dit slechte zicht en alle sneeuwvelden. Gelukkig is er vlak voor ons nog iemand langs geweest en kunnen we zijn voetstappen volgen. De sneeuwveldjes en steenpaadjes zijn glibberig en Petra glijdt voor Col de Pau nog een paar meter naar beneden. Gelukkig zijn de reflexen goed. Volgens de boekjes was het een schitterend pad, maar daar merken wij dus weinig van. Vlak bij de plek waar we de tent wilden neerzetten, zien we opeens hele rare stenen; het lijkt wel rood cement met brokken andere steen erin! De plek is alleen wat zompig en het mist hier ook nog zoveel dat we besluiten door te lopen naar lager waar we misschien onder de wolken zullen zijn. Bijna meteen komen we een bordje tegen die zegt dat de camping/gite in Lhers nog maar twee uur lopen weg is en we besluiten dus maar helemaal naar beneden te lopen (wat eigenlijk dagetappe 3 zou zijn). Het dalen gaat voorspoedig en we lopen zelfs even hard als het bordje aangaf! Gelukkig krijgen we nu aan het eind ook wat meer zicht. Onderweg zien we dat het moderne koeien drijven met een tractor gaat. Helaas blijkt in Lhers dat de gite dicht zit, en de camping dus ook. Enige optie die er is, is om de helft van dagetappe 4, naar Lescun, te lopen en op de oude vertrouwde camping te gaan staan. Dat doen we dan ook maar, en we zijn blij met de pinda's die we bij ons hebben. Om kwart voor acht komen we dan eindelijk bij een goede kampeerplek aan, al is het in de stromende regen, en om iets na negenen zitten we dan eindlijk aan ons avondeten. De thee slaan we maar over, daar zijn we veel te moe voor.

2008-06-03

Hele vermoeide benen bij het opstaan, en het regent ook weer eens. Pas laat kunnen we ons ertoe zetten om ontbijt te maken en naar de auto te lopen. Het loopt toch wel weer lekker en als we weer terug bij de tent zijn, is het duidelijk dat het heeft geholpen. Een Nederlandse campinggast heeft een lege accu en we gebruiken onze auto om hem weer op te starten. Leuk om (weer) eens te zien! Na de lunch rommelen we wat in de tent. Voor 's avonds hebben we bedacht in Urdos uit eten te gaan. Dat was namelijk aanbevolen door de Rough Guide. Maar in het restaurant aangekomen is het uitgestorven. Zelfs na roepen komt er niemand. We belanden daarom in een tabac/daghaprestaurant in Etsaut. Super gezellig daar, onder andere met een oud mannetje dat een lange route aan het lopen is, inclusief knapzak. De keuze is simpel: er is alleen kip met friet en sla. Maar het is wel lekker, net als de wijn trouwens. Weer op de camping duiken we snel ons nest in.

2008-06-04

Het weer is omgeslagen naar supermooi. We staan redelijk vroeg op en pakken de tent in. We halen nog even een brood in Lescun en gaan dan via de Col de Marie-Blanque naar Laruns, de start van de route naar de Col d'Aubisque. Dirkjan neemt de col per fiets, Petra berijdt hem per auto. Heen is Petra veel sneller, maar terug wint Dirkjan het. De col is lang, 16 km, en elke kilometer staat aangegeven hoe ver je bent en hoe steil het wordt. **** Dirkjan vult in *** Na de lunch rijden we via de Col du Pourtalet naar Torla in Spanje, wat ook een prachtige route is. De camping waar we heen wilden is nog niet open, dus proberen we een noordelijkere: Camping Valle de Bujaruelo. De weg erheen is echt een verhaal apart: kuilen, grind en allen te rijden in z'n één of twee. Af en toe een stuk beton ertussen, maar alles bij elkaar niet een weg waar je met een caravan wilt komen. Mooi! De camping zelf is keurig netjes en net opgeknapt. Wij gaan staan op het één na hoogste terras. Bij de bar drinken we een wijntje en een biertje (samen voor E1.90!!) en bekijken we de kaart voor mooie looproutes. 's Avonds het gebruikelijke ritueel van koken, eten en poedelen. De ingemaakte worsten die we hadden gekocht zijn bijzonder lekker.

Het inpakken van de Ford Focus
Doorkomst in Eaux Bonnes
Over de helft!


Gekheid op de Col du Portalet


2008-06-05

's Ochtends rijden we naar Torla voor boodschappen. Het centrum van het dorpje is mooi oud. Bij de Tobacco halen we postzegels en moeten we eerst buiten op de bel drukken om überhaupt binnen te kunnen komen. Als we weer op de camping zijn doen we de was en lunchen we. 's Middags vooral lekker lezen en af en toe de was binnen of buiten hangen.

Straatje in Torla
De kerk van Torla
Windveren


2008-06-06

's Ochtends rijden we met de auto naar de parkeerplaats Pradera de Ordesa, in het nationale park. Vanaf daar willen we naar het Circo de Soaso lopen via een route halverwege de bergwand. Dit kan alleen niet, omdat de route is afgezet wegens lawines. We kiezen daarom voor de route in het dal. Het pad loopt heel vlak tot de eerste waterval, maar steigt dan tot de hoogste. De eerste waterval is niet zo bijzonder, maar gaandeweg worden ze steeds mooier. Dan komt de weg uit het bos en lopen we uiteindelijk een grote weide op met aangelegd pad. We kunnen ons voorstellen hoe het hier eruit zien in het toeristenseizoen. We zijn dus blij dat we er nu zijn. Ver weg van de koeien kiezen we een steen uit om te lunchen. De wind is er erg koud. Dan besluiten de koeien dat ze onze kant oplopen. De kalveren blijken ons eng te vinden en beginnen te loeien, maar gelukkig trekt de stier achteraan zich niet zoveel van ons aan. Na de lunch lopen we nog naar het eind van het Circo, waar de waterval Cola de Caballo is, onder de Monte Perdido. Ook hier kunnen we de geplande weg niet op, zodat we dezelfde route maar terug nemen naar de auto. We proberen nog even water en brood te halen in Torla, maar helaas: Siesta! Terug op de camping drinken we wat op het terras, terwijl we onze kaartjes naar huis schrijven, en koken we macaroni. 's Avonds lezen en poedelen.

Valle de Ordesa
Casada de la Cueva
Casada de la Cueva


Monte Perdido vanuit het Valle de Ordesa
Izards in het Circu
Izards in het Circu


De rotswand aan de zuidkant van de Valle de Ordesa
Dirkjan en Petra aan de drank


2008-06-07

We staan vroeg op en om half tien lopen we weg van de camping richting de Puerto de Bajaruelo. We missen de brug naar de GR11 en dus lopen we over de stoffige weg. Bij de brug, waarvan we kaartjes hebben gestuurd, steken we de beek over en gaat het best steil omhoog. En als we het bos uitkomen waait het ook nog eens heel hard en koud! Met ons loopt een grote groep Spanjaarden naar boven waarvan sommige sneller zijn en sommige langzamer. Dus lopen we er middenin. Het laatste stuk blijkt vol sneeuwvelden te zijn en Petra heeft daar geen zin meer in. Zij gaat dus achter een steen in de luwte zitten (resultaat: leuke vogels en twee marmotten) en Dirkjan loopt in zijn eentje nog even de pas op. Het laatste stuk blijkt mee te vallen en het uitzicht bovenop is fantastisch. Dan weer naar beneden. Het pad ligt vol stenen, dus dat is wel een beetje oppassen geblazen (zeker met die wind). Het laatste stuk doen we nu wel over de GR11. Het pad loopt erg mooi, maar af en toe zijn er stukken vernield door lawinetjes en wordt het wat eng. Petra is blij als we weer op de camping zijn. Na het poedelen genieten we nog even van de zon op het terras en eten we nasi. Op de avond proberen we de spullen voor morgen voor te bereiden.

Het pad naar de Puerto de Bujaruelo
De bergen boven Otal
Mos op de Rots


Boom kruipt tussen rotsblokken
Rotsblokken
Rotsformaties


De romaanse brug bij San Nicholas de Bujaruelo


2008-06-08

Weer vroeg op staan en snel alles inpakken zodat we om half tien richting de Valle de Añisclo rijden. Vooral de weg langs Fanlo is wel een belevenis: zo veel potholes dat we amper de 50km/h halen. We tanken ook nog even, en tot onze verbazing is het hier bijna 30 cent per liter goedkoper dan in Frankrijk! De tocht in de Valle begint bij de "woning" van kluizenaar San Urbez: een gemetseld muurtje in een grot. Daarna volgt het de Rio Bellos. De valle is smal en af en toe heb je vanaf het pad een schitterend uitzicht op het blauw-groene water. Veel fotogenieke plekjes dus, vooral bij de watervalletjes. Dan stijgt het pad snel tot we uitkomen bij een hoogvlakte en (later) La Ripereta. Hier haken de meeste toeristen af, maar wij lopen door de valle in. Het pad wordt nu wel lastiger begaanbaar en we klimmen langs boomwortels en watervallen. Eén waterval wordt door de wind zo verwaaid dat het water bij de buurwaterval terecht komt. Dan houdt het bos op en komen we uit bij een brug. Het pad begint weer fors te stijgen. Aan de andere kant van de kloof zien we mensen die ook naar de brug willen, maar die een rotswand plus een kabel tegenkomen. Ze kijken wat benauwd. Als ze de andere kant bereiken zwaaien ze opgelucht naar ons. We besluiten naar Fon Blanca te lopen in plaats van daar San Vicenda. Het is vast net zover, en het uitzicht bij Fon Blanca is vast mooier. Ook wij komen kabels tegen, maar het pad is goed te doen. Na de kabels opent het dal zich en zien we de hut liggen. Er blijkt al iemand te zijn, een Nieuw-Zeelandse, maar wij vinden uiteindelijk een plekje op een landtong tussen twee riviertjes. De Fon Blanca blijkt een waterval te zijn die direct uit de rots ontspringt. Het poedelen in de rivier is koud, maar wel verfrissend, en Slee's Zeeuwse linzen zijn weer heerlijk.

De beek door de Cañon de Añisclo
Riperato in de Cañon de Añisclo
Koken en uitzicht vanuit de tent bij Fon Blanca


2008-06-09

De wekker staat om kwart over zes, en na een snelle poedel- en opruimactie gaan we op weg. De fauna op deze ochtend is overweldigend. Als we de tent opendoen zien we isards op onze landtong en nog veel meer op weg naar de eerste brug. Daar ontbijten we en zien we een bruine eekhoorn en een marmot die aan komt rennen, Petra niet zien, opkijkt, schrikt en op twee meter afstand omdraait en weg rent. De route is verder precies omgedraaid aan gisteren en we lopen zoals verwacht. Bij het punt waar het pad (toeristische deel) aan de rivier komt zien we ook nog een hagedis en parende kikkers! We lopen nog even om via de watermolen en komen rond half twee bij de auto aan. Via de valle rijden we naar Escalona, waar we lunchen in een plaatselijk hotel. We voelen ons wel wat bezweet en kiezen is ook random omdat we de "wat en hoe" vergeten zijn. Het blijkt vis en varkensvlees te zijn. Dan weer terug naar Frankrijk. Het weer is typisch: boven de Pyreneeën is het rotweer, boven het vlakke land is het heerlijk. Wij rijden ongeveer over de grens van deze twee weertypes en stoppen uiteindelijk in Cos, vlakbij Foix. We zetten snel tussen de buien in de tent op. De douches zijn heerlijk.

Terug bij Riperato
Parende kikkers
Ermita de San Urbez


Ermita de San Urbez vanaf de overkant


2008-06-10

's Ochtends slapen we heerlijk uit en na de lunch rijden we naar de Montségur. Het is wat lastig om de goede afslag te vinden, maar dat ligt aan de bordjes langs de N-weg. Er zijn gelukkig weinig toeristen op de berg en in 20 minuten lopen we omhoog. Wel enorm bezweet (Petra dan) door de enorme luchtvochtigheid. Helaas valt het uitzicht wat tegen door het slechte weer. Beneden gekomen gaan we nog even naar het museum in het dorpje en daarna terug naar Foix voor boodschappen. 's Avonds lekkere AGV en het opruimen van de tent voor morgen.

Montsegúr
Noordmuur van Montsegúr
Montsegúr


2008-06-11

Om half acht staat de wekker en als alles is ingepakt rijden we naar Foix. Helaas is de ons beloofde markt er niet, maar het plaatsje is aardig en we kunnen er een Le Monde kopen voor het weerbericht. Op een terrasje besluiten we naar het noorden te rijden: alleen daar verwacht men geen regen. De rit gaat voorspoedig, alleen een camping vinden in de campinggids is wat lastig, aangezien sommige kleine campings pas op 15 juni open gaan. We belanden uiteindelijk op een camping bij Montcocu aan de rivier de Creuse. Als de tent staat, gaan we uit eten bij, wat blijkt, een enorme toeristentent, maar het eten is er wel lekker, vooral het kaasplankje en het sorbetijs. De serveerster weet uitstekend om te gaan met niet-Frans sprekende mensen. Voor ons doen gaan we laat naar bed.

2008-06-12

Als we opstaan is het strakblauw. Heerlijk! Dus kunnen we eens in het zonnetje ontbijten en lopen we met een boek naar de waterkant. Het water is eigenlijk net iets te koud en te vies om in te zwemmen en bovendien stroomt het flink. Maar toch moeten we het natuurlijk uitproberen! Als we 's middags een ananas aanvallen begint het wat te sputteren, en vanaf een uur of vijf gaat het weer echt regenen. Toch maar even de tarp opzetten om eten te koken dus (pasta). 's Avonds weer lekker lezen.

Ananas wordt gesneden
Petra bewerkt de ananas
De solar mio 31 laadt de telefoon


2008-06-13

Bijtijds opstaan en ontbijten met vers brood en croissants. Als de thee op is beginnen we met de grote opruimactie van kleding en boeken. Kunnen we morgen snel weg. Na de lunch lopen we een aangelegde route van vijf kilometer met ingebouwde moeilijkheidsgraad: de blauwe streepjes zijn niet of nauwelijks te vinden. Überhaupt de route vinden lukt al amper, en ook halverwege doen we iets mis. Niettemin loopt het leuk. Ook gaan we nog even naar de SuperU voor kaas en fruit (helaas met klein assortment). 's Avonds eten we nasi en pakken we nog wat meer in.


De souviniers