blank

Noorwegen 2002

2002-07-21

Na vroeg te zijn opgestaan en afscheid te hebben genomen van Petra boemel ik rustig naar Munster. Vanaf daar wordt het druk met fietsen, maar we krijgen alles mee. Er blijkt een jongen dezelfde route naar Flensburg te nemen en we trekken samen op. Verder nog best moe van de vierdaagse, dus wordt er nog wat geslapen. In Flensburg is de weg naar Jarplund snel gevonden. Onderweg nog even door de drive-through van de Burger King, dan tentje bouwen en: ik heb vakantie!
Enschede - Flensburg - Jarplund

Volbeladen fiets

Hij zit zo vol omdat ook de loopuitrusting mee is


2002-07-22

Voor achten wakker geworden(gôh) met buitjes rustig opgebroken en ontbeten en om half tien richting Flensburg gaan fietsen, mijn Amerikaanse regenpak blijkt te werken. Veel te vrieg op het station, dus nog een bakje koffie. Een duits echtpaar probeert reservering voor de fiets mee te komen, dat lukt. Daarna ontspannen naar Fredericia. Daar moet ik zonder reservering voor de fiets vandaan zien te komen, na een fraaie duitse smeekbede mijnerzijde lukt dat en kan ik heerlijk ruim 3 uur zitten naar Hjørring. Daar stappen we(er zijn er meer voor de pont) over op een alleraardigst lokaal trammetje/treintje naar Hirtshals. Na alle kaartje te hebben geregeld duurt het nog een uur voor de boot gaat, vervelen dus. De boot is ook knap saai, weinig buiten, weinig van alles eigenlijk. Als we de haven uit zijn krijgen we zware zee. De eerste gevallen van zeeziekte zijn snel aanwezig. Ik heb nog nergens last van, dus ik ga eten, eerst wat pizza, dat gaat prima. Maar dan de bijbehorende sloot cola. Zware zee, fast food en cola trekt ook mijn maag niet en die besluit zich te legen. Daarna alles weer OK. De camping en het bed waren snel gevonden toen we eenmaal in Kristiansund waren.
Jarplund - Flensburg - Fredericia - Hjørring - Color Line - Kristiansund

De pont


2002-07-23

Na wat gepiel inde stad eindelijk op weg. Vanaf Mosby kom ik opeens bordjes "Nasjonal sykkelrute 3" tegen. Bij de VVV in Vennesla blijkt dat een route naar Haukeligrend te zijn en met de bijschrijving loop ik de VVV weer uit... Een pak melk dat is gaan lekken wordt in één keer achterover geslagen, dorst? De alternatieve route blijkt met name veel grus- en grindwegen te bevatten, wel zeer zeer, maar zwaar trappen. Eenmaal op de R9 vlot het snel aan Evje en Byglandsfjorden voorbij naar Longerak. Met storm wordt de tent opgezet en voor de zekerheid heb ik maar binnengekookt.
Kristiansund - Longeråk

Meer bij ??

Aan de overkant de museumspoorlijn


2002-07-24

Vanwege een toenemend geld opnameprobleem vandaag naar de bank. De eerste, in Bygland, weet mij echter alleen te vertellen dat dat pas zal lukken in Valle, 70 km verderop, sluitingstijd waarschijnlijk 15:00. 70 kilometer in vier-en-een-half uur moet kunnen, maar haast is geboden. De nationale fietsroute voert over allerlei parallel wegen vrij direct naar het noorden, daar waar de wind vandaan komt. Het Setesdal blijft mooi, de bergen worden hoger en ruiger. In Valle blijkt ook een PIN automaat te zijn, dus alle haast was voor niets, behalve dan dat ik de laatste 12 km zeer relaxed kan afleggen. De camping is ideaal simpel en mooi. Ik heb een mooi plekje aan het water. Er is een roeiboot(geprobeert), een warme douche(heerlijk) en een plek om de was te doen(weer lekker fris) en dat alles voor 50 kronen
Longerak - Lunden (Rotemo)

Longeråk
Meer bij ??


2002-07-25

Vandaag de eerste serieuze klimdag van 300+ meter naar 900+ meter, maar wel door het mooiste stuk van het Setesdal. Grappig toch, eerst worden de bergen hoger t.o.v. het dal en daarna weer lager. In Bylke naar het kerkje geweest, zeer fraai, maar 11 meter diep. Ze gingen nu, na 500 jaar, maar eens een grotere bouwen. De afdaling naar Haukeli is een stoere, technische, snelle afdaling met mooi uitzicht. Vanaf Haukeli gaat het langs een grotere weg (E134), dat is jammer, maar er komen alternatieven. De camping is niks, de camping een paar kilometers eerder was veel mooier, maar ja, dat is terug en deze kost maar 50 NoK
Lunden - Eikeli

Meer bij ??
De oude pas weg
Kerkje te Bylke


2002-07-26

Vroeg op de dag is er duidelijk minder verkeer en het steigt rustig, maar gestaag. Terwijl de benen warm worden wordt de omgeving kouder en de kleding blijft aan. Met een tip van wat locals blijk je ook de eerste tunnel heen te kunnen(de oude weg is weggegeraliseert op de Cappelenskaart). Op het kleine weggetje snap je de mensen op de grote echt niet meer. Achterom het beboste dal met meertjes. Vooruit verschijnt de Vidda in al haar schoonheid. De zon komt door de zeer laaghangende bewolking en dat maakt het allemaal nog dramatischer. Rond de tweede tunnel blijk ik de hele oude weg te hebben, niet meer dan een karrespoor, maar het komt wel op de goede plek uit. Daarna begint de afdaling, eerst rustig en zodra het lagergelegen dal in beeld komt(erg fraai) steeds sneller. Ook in de afdaling zit een stuk oude weg, en die is prima. De camping (Saum) is uitstekend, ik heb tijd zat dus eerst een douche en daarna naar het Stavkyrkje en de supermarkt. Het probleem van het eten is niet de hoeveelheid(±1,5 kg), maar de tijd die het kost om het op te eten, het wordt saai. Picknicktafels zijn overigens wel goed voor het handschrift.
Eikeli - Røldal

Tijdens de klim richting Røldal
Tijdens de klim richting Røldal
Tijdens de klim richting Røldal


Bovenop
De oude weg
Bovenop


Zicht richting Røldal
Stavkyrkje te Røldal


2002-07-27

Na een paar kilometer langs het meer te hebben gefietst begint de klim van vandaag. De klim gaat vrij soepel en is schitterend, het meer beneden ligt er erg fraai bij. Wederom gaat de meute boven de tunnel in, maar mag ik over de oude weg de fjell op. Niet de meest boeiende overigens. De afdaling daarintegen is weer fantastisch, fraai slingeren tussen sneeuw, water en gneiss. Wat verderop is de kleine weg afgesloten(bij Utsikten), maar de sterke fietser zet zich daarover heen. De lunch is in Odda. Daarna eerst nog wat industrie en een tunnel (1,4 km) voorbij voordat we volledig van Handangerfjorden mogen genieten. Links boven op de gletsjer, die je ook op de afdaling al zag liggen. Rechts de boomgaarden en bossen langs het fjord en daarboven aan de overkant de Vidda. De weg is niet te druk en schiet lekker op, vooral omdat vandaag de wind verdwenen is. De pont in Utne laat nog 40 minuten op zich wachten, maar het uitzicht met onder andere Kinsarvik blijft boeien. De camping in Kvanndal is recht tegenover de veerhaven en redelijk OK
Røldal - Kvanndal

Terugblik op Røldal
Het meer bij Røldal, richting zuiden
Het meer bij Røldal, met de geklommen weg


De nieuwe weg en oude weg

Aan de overkant de gletsjer
De hadangerfjord bij Odda
Terugblik op Odda


De pont naar Kwanndal


2002-07-28

Rustig opgestaan en ingepakt, tot ik bij het ontbijt op het idee kwam om Rallarvegen af te fietsen tot Hol en vandaar naar Aurland te fietsen. Dan moest het vandaag wel meezitten en de trein door de tunnel Upsete-Myrdal wel op het goede moment gaan. Op de fiets schoot het ook inderdaad lekker op; eerst 10 km langs Granvinfjorden en dan over de oude spoorbaan naar Voss. Alleen het klimmetje(260 m) is over de grote weg. In Voss bleek echter dat de laatste trein al om 15:17 uit Upsete vertrok, twee-en-een-half uur later al. Die haalde ik hooguit met veel haast en daar had ik geen zin in. Eerst maar lunchen aan het meer, werkelijk prachtig en dus ook maar besloten rustig aan te doen. Een noor spreekt mij aan op wat ik aan het fietsen was, hij fietste zelf ook en vertelde dat er in Voss ook leuke dingen te doen waren. Dus 150 m verderop de tent maar neergezet en op naar de VVV. Ik besluit een wandeling te maken naar "Bordalsgjelet", een zeer smalle, steile kloof net buiten de stad. Zeker de moeite waard: een beek had zich onder de gletsjer een heel eind de leisteen in gesleten en een, een paar meter brede, kloof achtergelaten. Na het eten nog even treinkaartjes gekocht en Petra gebeld.
Kvanndal - Voss

Mooi licht
Een terugblik in de klim richting Voss
Kloofje bij Voss

Bordalsgjelet


Kloofje bij Voss
Zonsondergang bij Voss


2002-07-29

Vroeg wakker en apgestaan met miezerregen. Daarom eerst maar naar het station de datum op mijn kaartje fixen, dat had de juf van gisteren namelijk fout gedaan. Ook nog even nieuwe diarolletjes gehaald. Al met al om kwart over negen begonnen aan de klim door Raundalen. Met dit grijze weer wordt het er niet mooier op, maar het blijft de moeite waard. De weg gaat steeds op en neer.en dat is niet goed voor de klim moreel. Maar bij de boomgrens wordt het zicht beter. en klimt de weg gestaag. Na de jeugdherberg wordt het asfalt verwisseld voor de oude "Rallarvegen", een stenig karrespoor. De laatste kilometers gaan weer over de Vidda en zijn weer helemaal de moeite waard. Het "station" in Upsete bestaat uit wat bielzen als perron en een hutje met de brievenbussen en een toilet. Wachtend op de trein wordt de lunch genoten. Myrdal is weer het bekende toeristische Marken en Volendam, maar voorlopig blokkeert de trein naar Flåm de uitgang en kan ik nog niet weg. Als die weg is begint de altijd spannende afdaling naar Flåm. De mountainboke ervaring uit Amerika resulteerd in een makkelijkere afdaling dan twee jaar geleden, maar het is nog net zo mooi. Er hangen een paar verdampingswolken in het dal, maar verder is het weer goed. Eenmaal op de normale weg gaat het hard het dal uit naar het dorp beneden. Dan loopt er langs op de weg opeens een bekende paardestaart en pet, ofwel Dieske en Remco. Die blijken 's ochtends met de trein omhoog gegaan te zijn en nu weer bijna teruggewandeld te zijn. Ze staan op de camping in Flåm en ik zet mijn tentje er maar naast. Onder de vele verhalen wordt eten gemaakt en gegeten. Pa en ma komen morgen met de pont van 12:00 uit Kaupanger naar Gudvangen.
Voss - Upsete - Myrdal - Flåm

Omhoog via Rallarvegen
Dorpje onderweg
In de buurt van Upsete


Upsete
Het dal van Flåm


2002-07-30

Daar pa en ma ook nog moeten wassen hebben vandaag vrij. We doen een poging een zwemplek te vinden, eerst in Flåm zelf, dan in Aurland, maar het lukt niet echt. Uiteindelijk blijkt op 500 meter van de camping een "bademögligkeit" te zijn. Het water is wel superkoud. Na de lunch moeten we pa en ma van de pont in Gudvangen halen. Nog meer verhalen, nog een tent en dan eten fixen. Erg goed eten zelfs, inkopen voor vijf man is toch makkelijker. Er wordt zelfs een geïmporteerd vat wijn aangeslagen en het leven met zijn alle is weer goed.
Rust in Flåm

2002-07-31

De grote was/inpak dag is begonnen. Dieske trekt de stand in de Catan competitie naar 5-3 in haar voordeel en ik win bijna van Remco. 's Ochtends nog even naar Aurland gefietst om daar de brief van Petra op te halen. 's Avonds de fietsen op de camping gestald en lekker gebarbequed
Was in Flåm

De voedselvoorraad


2002-08-01

De wekker op half zeven gezet om op tijd voor de bus te zijn. Remco en ik nemen de bus vanuit Flåm(87 Nok, met studentenkorting) en de rest zet eerst nog de auto in Vassbygdy aan het eind van de wandeling en stapt daar ook in de bus. De busreis omhoog is al schitterend, de weg slingerd omhoog door tunnels en haarspelden. Af en toe slaat op bus links af naar een hut. Dat betekent een steil zandpad op, even de post en krant afleveren, keren, en weer verder. De wandeling begint met 11 kilometer langs een stuwmeer, niet echt boeiend zo'n weg, maar vlak inlopen is wel lekker. Bij Sledaskartstølen slaan we links af het dal in, het uitzicht verandert meteen en het pad stijgt rustig het dal in. Na een paar kilometer zetten we de tentjes neer. De boerenkool met worst smaakt weer uistekend( en scheelt mij een kilo). Remco en ik gedragen zich als echte Hollanders, de beek is al snel ingedamd. Om een uur of half elf begeeft iedereen zich naar bed.
Flåm - Aurland - Vassbygdy - Myrland - Raggsteinsdalen

Lopen langs meer??
Lunch!

De bekende cup-a-soup
De zon gaat onder


Terugblik op het meer
Het kampje
Het kampje

Met behoorlijke lensflare


Het dal vooruit

Wij gaan links
Het wordt donker
Zonsondergang over het meer


2002-08-02

Het ontbijt van deze ochtend is grote klasse: rijstemeel, kokos, melkpoeder en gehakte noten als pap. Het weer is minder, met veel laaghangende bewolking, maar die trekt in de loop van de dag op. De uitzichten zijn grote klasse, vooruit het Hallingskarvet, een ruige, grote hoogvlakte, achteruit het dal en het stuwmeer waar we al gelopen hebben. Het dal eindigt (als gewoonlijk) met een flinke stijging. Als we boven zijn opent zich een heel nieuw uitzicht op de steile wanden van het Hallingskarvet. De ruigte nemmt sterk toe, net als de uitspraken "Wat een land, wat een land". Hier wordt ook de eerste lunch met hartkeks genuttigd. Het pad blijft stijgen tot over de 1400 meter. Op een gegeven moment wordt het uitzicht vooruit enorm weids. Tegelijker tijd wordt het terrein en dus ook het pad steeds ruiger. Terwijl we nu langzaam wat dalen nemen de keien- en sneeuwvelden toe. Remco en ik dragen regelmatig ook de rugzakken van pa en ma naar de andere kant. Met een groot sneeuwveld draaien we naar het zuiden en zien nu de kloof waar we morgen doorgaan. Vlak voor dat het pad de rivier kruist zetten we de tent op. Morgen begint met een waadsessie door de revier. De plek is wederom fantastisch, alleen de ondergrond is wat harder. Als de zon weg is wordt het behoorlijk koud en na de Beerenburg kruipt iedereen er dan ook snel in.
Raggsteinsdalen - Kyrkedørsvatni

Het dal vooruit
Het dal vooruit
Woest landschap


Lunch!

Met de zelfontspanner, de beschutting van een rots opgezucht
After lunch dip
Remco dipt ook


Sneeuwbrug
Dirkjan kookt, Remco maakt saroma
Kampje bij Kyrkedørsvatni


2002-08-03

Het weer bewolkt met wat blauw, na de Brinta wordt besloten de waadsessie te vervangen door een stukje teruglopen en de sneeuwbrug oversteken. Aan de andere kant van de beek is het wel even klauteren om weer op het pad te komen. Het pad klimt dan langzaam door de ruigte naar het Kyrkjedøri, een smalle doorgang tussen steile wanden (en een schoolvoorbeeld gletsjerdal). In de kom aan de andere liggen een meertje en wat gletsjers. Een prima plek om te lunchen, daarna klimmen we verder over een gletsjer, de hoogte maakt dat er nu echt niets meer groeit op wat korstmossen na. Sneeuwvelden en keienvelden wisselen elkaar af en de 1600 meter lijn wordt gepasseerd. Dan opent zich opeens het zicht naar voren: een adembenemend zicht op Hadangerjøkulen en veel verder. Een kwartier is eigenlijk niet genoeg om hiervan te genieten, maar er moet toch aan de afdaling worden begonnen. Die begint steil maar hobbelt dan rustig richting Finse. Een paar kilometer voor Finse zetten we boven een delta de tentjes neer. De pot schaft Nasi, met muggen hoogstwaarschijnlijk want die zitten er nogal veel. De temperatuur daalt snel, dus het bed is snel gevonden
Kyrkedørsvatni - Finse

Over de sneeuwbrug
Richting Kyrkjedøri
Lunch!


Door het Hallingskarvet
Door het Hallingskarvet
Uitzicht op Hadangerjøkulen, oostkant


Uitzicht op Hadangerjøkulen, totaal
Uitzicht richting westen
Uitzicht richting noordwesten


Dieske en Remco met Hadangerjøkulen
De afdaling

Linksboven de pas


2002-08-04

Tja, als elke rustdag moet er ook op deze worden gewassen, met name sokken en onderbroeken. Als de was hangt lopen we naar beneden naar Finse. Vlak voor Finse zorgt de uitstekende service van de NSB voor een trein(8 treinen en 2 nachttreinen per dag). De webcam van Bergens Tidene is snel gevonden: hij is behoorlijk degelijk. Dan moet er natuurlijk een plattje gemaakt worden van en met de webcam, dus de familie en Petra worden ingeseind en het plaatje wordt bewaard. De vakantiekaartjes worden op de post gedaan en wordt het tijd voor de terugreis, maar eerst wordt het Rallarmuseum, een museum over de aanleg van de Bergenspoorlijn, bezocht. Vooral de oude films zijn erg aardig. Ook op de terugreis zorgt de NSB (Norges StatsBanen) voor een trein. Dankzij het weer is de was al droog. Een extra blik op de kaart levert een doorsteek op naar het volgende pad die 150 meter dalen en vervolgens stijgen scheelt.
Rustdag

Spelletje spelen
Station Finse

Ligt er mooi bij
Afvalbakken op Finse


Terugblik op Finse
Richting Haugastøl
Pannenkoeken


Remco haalt de Saroma
Mooie lucht en Remco


2002-08-05

In verband met de lengte van de tocht wordt om 9:00 uur al gelopen. De doorsteek is prima te doen en we zijn dan ook snel op het pad. Dat stijgt rustig naar wederom grote ruigte, alleen hier is dat leisteen met sneeuw, hetgeen makkelijker loopt dan het gneis en sneeuw van de afgelopen dagen. Even na Klemsbu wordt de lunch genuttigd rond het hoogste punt, midden tussen de gletsjers. De daling begint als de stijging eindigde, rustig. Aan de rechterhand ligt een schitterend, donkerblauw ijsmeertje. Na een venijnig stukje in de daling loopt het pad rustig richting Geiterygghytta, hoog boven het Omsvatnet. Een paar kilometer voor de hut begint de zoektocht naar een kampeerplek. Die valt tegen, pas na enorme omzwervingen worden plekjes gevonden. Niet zo fenomenaal als de andere, maar nog steeds aardig.
Finse - Geiteryggvatnet

Moeders de brug over
Sneeuw rond Klemsbu
Lunch!


Glijdend naar beneden
Omsvatnet

De overkant was een alternatief voor de bergensbane


2002-08-06

Op gevoel van de benen wordt een extra rustdag ingelast. Die begint met de tent uitgebrand te worden. Dan volgt de discussie over hoe verder te gaan. Dieske's knieën, moeder's knieën, Remco's rug en pa's benen doen moeilijk, dus er wordt besloten 's middags de bus naar Østerbø te pakken en dan morgen naar beneden/de auto te lopen. Maar eerst dus even rust, waarop ik de dagverslagen bijwerk en de rest zich vermaakt met een-en-twintigen. En daarna pakken en op naar de bus, een wandelingetje van anderhalf uur. Wachtend op de bus begint het te regenen, en dat met de strakblauwe lucht van vanmorgen. In Østerbø is een camping bij de hut, hetgeen betekent dat we van alle faciliteiten gebruik kunnen maken: douchen! stoelen! Tafels!(zie handschrift). Verder is het gewoon camping. Maar straks wel koffie uit aardewerk.
Rustdag

Onbijt


2002-08-07

Het laatste deel van de wandeling wordt alleen door de mannen gelopen, de dames ruimen de tent op en zetten de boel beneden in Flåm weer op(Hulde!). De wandeling begint tussen allerlei mensen uit de hut, maar de horde uit de bus zijn we voor. Eerst loopt het pad ongeveer langs het meer om bij Nesbø een opwarm daling te maken. Langs de inmiddels verlaten boederij gaat het langs de rivier richting een fraaie kloof, het pad stijgt en daalt vervolgens bovenlangs deze kloof. De omgeving is compleet anders dan de andere dagen: hoge dalen, veel flora en fauna, ook mooi. Via een oudere rivierloop komen we in een iets breder deel van het dal. Door gebrek aan vers water komt de koffiepauze wat laat. Het pad blijft halverwege de helling stijgen en, net iets meer, dalen. Het uitstapje naar Vetlahelvete, een "Jettagrinda", ofwel een slijpgat van een steen onder de gletsjer, is indrukwekkend vanwege de groote. Na de lunch wordt het echt heet en komen we bij "Sinjarheim". Een oude boerderij die tot 1921 volledig in gebruik was en tot 1964 alleen in de zomer, maar nu gerestaureerd weer in bedrijf was. Een paar koeien, schapen en geiten was alle vee dat de hellingen begraasde. Binnen stond kaas te koken, al met al erg leuk om zo'n boerderij eens in gebruik te zien. Bij het weglopen zagen we een hermelijntje dat het pad over wilde steken. Het stak steeds zijn kop tussen de stenen uit, keek rond, zag ons en kroop weer weg naar een ander gat om het daar nog eens te proberen. Dat ging zo een tijdje door, met soms zelfs een poging tot halverwege het pad om ons (of de geit) te zien en dan weer snel terug te schieten. Als het hermelijntje de oversteek eindelijk heeft gedurft lopen we verder over het pad waar het vee in lente over omhoog komt en 's winters weer terug gaat. Het pad stort zich naar beneden, naar de rivier en de verlaten zomerboerderij "almen", waarvoor inmiddels ook al plannen zijn voor reparatie. Dan gaat het door het bos richting Vassbygdy. In de verte begint het te onweren, als we de buitenwijken van Vassbygdy binnenlopen voelen we de eerste druppels en is het tijd Dieske en moeders te sms'en. Gelukkig kunnen we aan het eindpunt droog wachten. Na een kwartier worden we inderdaad opgepikt en gaan we op naar 2 liter Diplom Is, de standaard beloning voor Grote Wandelingen. 's Avonds nog Vulkaanrijst uit de rugzak en dan kruipen we er vroeg in.
Østerbø - Vassbygdy - Flåm

Geitenpaadje
Dal
Uitzicht


Dal
Jettagrinda
Vaders in de afdaling


Dal
Gebouwd pad
Sinjarheim


Kaasketel
Lunch!
hermelijntje


Geiten op het pad
Het dal richting Vassbygdy

Het pad is goed zichtbaar


2002-08-08

Door de zon uit de tent gebrand begint de dag met route plannen, eerst realistisch: Bessegen wordt geschrapt. Als vaders ook wakker is steeds fantastischer: fietsen op de Lofoten, dan naar net west dan de Noordkaap, Nooit Meer Slapen, Moermansk, etc. 's Middags verlies ik weer van Remco met Catan, maar gelukkig win ik met 12 tegen 7 van Dieske. De rest van de dag wordt besteed aan plannen, opruimen, boedelscheiding en inkopen. 's Avonds Sommerkoteletten van de barbeque, poker en dagverslagen.
Rustdag

Regenboog op de camping te Finse

Net op tijd thuis
Binnen eten
Binnen eten


Dieske eet ijs


2002-08-09

De dag van afscheid begon vroeg daar ik de eerste trein naar boven wilde hebben, om 8:40. Iedereen zat om 7:50 aan het ontbijt, mijn fiets stond ingepakt klaar. Een klassiek uitzwaaimoment, iedereen op het perron, ik hangend uit het raam, Dieske die met de trein meeholt. De 55 minuten horen tot de korste van mijn treinleven, wat een rit. Één op achttien omhoog is indrukwekkend voor een trein, het is best wel steil omhoog. Bij een waterval hebben we wat technische problemen en raak ik aan de praat met een utrechtse studente (iets-vaags-met-media). Zij is op interrail en doet dus Scandinavië in een week(zonde!). De trein uit Bergen heeft ook vertraging zodat ze haar aansluiting naar Oslo wel haalt, "wachten op" heet dat hier. Op Myrdal omkleden op het toilet, dan de fiets verder oppakken. Ik blijk mijn spins te zijn vergeten, dus tot Finse blijft de opbouw in de rugzak. Op de grove paden bij Vatnahalsen valt mijn rechterachtertas een paar keer van de fiets en uiteindelijk breekt een haak af. Met de ervaring van 1998, toen ik hetzelfde probleem had, hangt de tas snel weer en vervolg ik de tocht naar Finse. Geheel zonder sneeuw dit keer, helaas, maar de tocht, vooral het eerste en laatste gedeelte blijven schitterend. Op Finse wordt de metamorfose naar wandelaar gemaakt. Bij de fietsverhuur willen ze mijn fiets niet stallen, maar de DNT-hut is dat geen probleem(Hulde!) Dan sla ik de weg in naar Krækja en plant midden tussen twee gletsjerbeken de tent neer. De laatste kilometer speelde mijn linkerknie op en in kleermakerszit aardappelen-groente-vlees (zo'n 1,9 kg) maken maakt dat alleen maar erger, we zien morgen wel. Om 8:17 ga ik maar slapen, want ik ben bak af.
Flåm - Myrdal - Finse - Finsefetene

De trein naar Myrdal
Uitgezwaaid in de trein
Dirkjan in de trein


Dirkjan hangt uit de trein
De camping vanuit de trein
Omhoog


Terugblik op Flåm
Terugblik op Flåm
Vooruitblik op Myrdal


De watervallen met station Myrdal erboven
De lawinegallerijen van de Bergensbanen en de Flåmsbanen
Een andere "verplichte" waterval


Terugblik op Flåm
Myrdal in aantocht

Met het pad naar beneden
Meer bij Vatnahalsen??


De vidda op
De trein rijdt Hallingskeid binnen
Op de vidda


Op de vidda
Richting Hadangerjøkulen
Stuk oud tracé

Meer voor Finsevatn


Finse vanaf een andere kant
De kampeerplaats

Op de achtrgrond Finse


2002-08-10

Meer dan 11 uur in bed liggen heeft mijn knie duidelijk goed gedaan en om kwart over negen loop ik met een duidelijk lichtere rugzak richting Krækja. Het is zwaar bewolkt en het is duidelijk dat we het niet droog gaan houden. Als ik vervolgens mijn linkervoet stoot en mijn knie weer begint te zeuren daalt het moreel hard, ondanks de mooie tocht. Het regenpak is nodig want het begint zelfs te hagelen. Na de lunch wordt het weer beter en blijkt dat de zeurende knie niet erger wordt. Het moreel stijgt weer. De dag afstand is goed te doen en na de bewolking komt zelfs zonneschijn. Langzaam worden de bergen minder hoog en gaat het meer op Sandhaug van 1997 lijken. Als ik nog een keer mijn linkervoet stoot moet de knie wel heftig pijn, maar verder loopt het prima. Langs wat grote meren gaat het soepel naar Krækja. De Jøkulen blijven op de achtergrond aanwezig. Aan het meer, net voor de hut zet ik de tent neer, met weer eens een prima uitzicht. Pannekoeken bakken in titanium is een nieuwe uitdaging, maar ze smaken prima. Dan poedelen, dagverslagen en lekker slapen.
Finsefetene - Krækja

Terugblik richting Finse
Blik richting Hadangerjøkulen
Meer


Tentje, even voor Krækja


2002-08-11

De dag begon zoals de vorige: grijs, de Jøkulen zijn in de mist verdwenen en het regent om de haverklap. De knie is echter een stuk beter. Dus snel pakken daar de tent halfdroog is en op naar de hut. Het pad naar de Kjeldebu is snel gevonden, maar het gaat steeds meer regenen. Het pad stijgt snel en het uitzicht, voor zover dat niet beperkt wordt door mist en regen, is prachtig. Op 1300 meter is het zicht opeens weg: ik loop een wolk in. Het zicht is nog zo'n 200 meter, maar het pad is goed te vinden en even later daalt het pad de wolk weer uit, net zo plotseling als ik erin kwam. Het pad loopt tussen allerlei meertje door langzaam naar beneden. Het pad is makkelijk en schiet lekker op, alleen steeds regenjas aan en uit zorgt voor wat vertraging. De lunch wordt in tweeën gedeeld door de regen; eerst cacou en soep en anderhalf uur later, in het zicht van Kjeldebu, de hartkeks. Het pad blijft dalen richting stuwmeer, waar het vervolgens omheen moet. Dat levert behoorlijk wat klauterwerk en drassigland op. Het pad liep vroeger niet voor niets door waar nu het stuwmeer ligt. Dan rechtsaf richting Finse, veel drassing land: mijn linkervoet verdwijnt tot over de enkel is de dras, vieze broek en schoenen dus. Dan wordt het tijd voor het zoeken van een kampeerplek, dat lukt even voorbij de brug over de Leiro. Met utizicht op uitlopers van de Jøkulen, de rest zit nog in de mist. Het weer knapt op terwijl ik tent bouw, ik zie zelfs nog wat blauw. De amerikaanse "Chicken Terrayaki" is prima en verder moet de regenbroek geplakt, die is namelijk aan alle kanten uitgescheurd.
Krækja - Leirbotn

Hut Krækja
Op weg naar Kjeldebu
Blik richting Kjeldebu


Veengras
Blik richting Kjeldebu
Monding van de Leiro

in het stuwmeer


Hadangerjøkulen

Leirbotnskåki
Tent met uitzicht op Leirbotnskåki


2002-08-12

Een boel regen vannacht, maar de tent heeft het allemaal overleefd en gaat zlefs bijna droof in rugzak in. Daarna gaat het langs de delta van de Leiro, door de zomp richting Jøkulen. Het zicht op met name v. Leirbotnskåki is fantastisch en ook a. Leirbotnskåki mag er wezen. Na alle meren onder deze gletsjers gepasseerd te hebben gaat het pittig omhoog, zo'n 200 meter. Ik kom 4 Duitse jongeren tegen die het hebben over moeilijke beken en sneeuw- en ijsvelden. Onder het mom van ervaring bedank ik hartelijk voor de waarschuwing, maar erg serieus neem ik het niet. Boven is de eerste moeilijke oversteek, oké, hij is moeilijk, misschien dat lastigste die ik ooit heb gehad, maar ik kom zonder problemen met droge voeten over. Dan wat klauterwerk en waden door een meer. Wederom duitsers, acht dit keer, met gitaarkoffer! Ze zijn duidelijk onervaren en helpen de achterblijvers niet, dat doe ik dus maar even. Dit alles speelt zich af onder het indrukwekkende ijs van de Jøkulen. Aan het eind van het meer, net voor de pas(Helvetesgilet) ga ik lunchen. Bij deze windrichting niet slim en wederom verregend de lunch. Aan de andere kant van de pas duurt het even voor het zicht zich opent, eerst een groot sneeuwveld met in het midden een één meter brede strook ijs. Met wat hakken en proberen kom ik ook hier zonder echte problemen overheen, tot frustratie van de bovenlangs lopende groep duitsers. Dan opent zicht het, door het weer beperkte, zicht op onder andere de tocht naar Krækja. Ik kom nog drie Duitse jongeren tegen die willen weten hoelang het is naar Kjeldebu, ik vertel dat ik daar zes-en-een-half-uur over heb gedaan en ze lopen verder. Dan kom ik wat Nederlanders tegen die ook naar Finse lopen, we praten een halfuur en dan loop ik verder, over de tweede "moeilijke" beek. Dan in tempo richting Finse, daar kom ik zelfs binnen de noorse tijd aan, om kwart over vijf. Ik maak bij de hut toch maar even melding van de onervaren groep duitsers op weg naar Kjeldebu. Verder zijn alle spullen er en is de metamorfose naar fietser snel weer gemaakt. Om zes uur rijdt ik dan weer over Rallarvegen naar beneden naar Haugastøl. Ten opzichte van twee jaar geleden is de tocht minder mooi, de spoorlijn is rechtgetrokken en er ligt nu dus regelmatig een grote, nieuwe spoordijk door het dal. Naar beneden schiet wel op en Haugastøl ligt al snel aqchter mij, voor het eerst sinds tijden weer asfalt en auto's. De camping voor Ustaoset blijkt er niet te zijn, dus maar op naar Geilo. Ook daar is de eerste niet te vinden en de tweede zit al dicht, maar er is plaats genoeg, dus de tent staat zo. Dan op zoek naar de beheerder, de WC's blijken namelijk met een sleutel te werken. Echter geen beheerder te vinden, maar wel een aardige deen, zodat ik wel kan douchen, etc. Het is inmiddels 22:00 uur en ik heb geen zin meer in koken en onderweg al veel gesnaaid, dus het avond eten schiet erbij in. 22 km gelopen en 50 km gefietst.
Leirbotn - Finse - Geilo

Leirbotnskåki
Aftre Leirbotnskåki
Meertje onder de jøkulen


Meertje onder de jøkulen
Iets hogerop
Sneeuwvelden onder de jøkulen


En daar ligt Finse weer
Rallarvegen richting Ustaoset
Prachtig licht bij Ustaoset


2002-08-13

Echt uitslapen is er niet bij: de zon staat vol op de tent. Eerst maar ontbijt halen en de VVV lastig vallen en dan plannen maar. N a delunch staat vast dat het eerst naar Rjukan gaat en dan richting Oslo, eventueel het laatste stuk met de trein. Verder wordt er gelezen, gechreven en sokken gewassen, erg relaxed allemaal. Nu nog wat koken en opruimen en dan naar bed.
Rustdag

2002-08-14

Vanmorgen moeilijk opgestaan, toen de zooi opruimen van rustdag en wandelen, dus uiteindelijk pas om 10:00 weg. En dat begon meteen goed: tijdens een kleine pauze in de eerste stijging speel ik wat met mijn voorrem en pang! de remkabel knapt. Er zijn vervelendere momenten waarop dat kan gebeuren, enfin, nieuwe kabel erop, achterrem kabel gecontroleerd en een halfuur later verder. Bult één was 210 meter hoog, bult twee 300 en daarna maar eens lunch, net voor bult drie: 320 meter. Die stijgt eerst pittig en dan rustig op de fjell. Alle stijgingen zijn tussen de herfstkleuren van de berken en met op de achtergrond het Hallingskarvet. Bult vier van vandaag is de stoerste: 675 meter, nog even echt de Vidda op. Wel zweten op het heetst van de dag, maar bovenop en weer naar beneden maakt altijd weer veel goed. Meteen beneden de tent ook maar neer gezet, kleine camping aan de beek, heerlijk. Twee noren bieden me een biertje aan en we babelen een half liter bier weg(zalig na zo'n dag). De heren hebben duidelijk wat meer op, want na een half uur moet ik de boten import/export in, daar zou geld in zitten... Na het eten sla ik een tweede biertje dan ook vriendelijk af.
Geilo - Heggland

Terugblik op het Hallingskarvet

Inmiddels onderweg van Geilo naar Heggland
Dal
Meer op de vidda


2002-08-15

Wederom niet vroeg weg, maar van daag een korte etappe, zo'n 50 à 60 km makkelijke kilometer, eerst het dal uit en dan langs Tinnsjøen. Een fraaie maar warme tocht. Om half één al op de camping, dus na de lunch meteen maar wat gaan doen. Er zijn twee dingen: Vemork/zwaar water en Gaustatoppen. Deze middag wordt het de eerste, daar Gaustatoppen waarschijnlijk te veel tijd kost. Vemork blijkt ook niet eenvoudig, het het 5 km voorbij Rjukan en behoorlijk hoger. Op weg naar Vemork kom je langs Krossobanen, een kabelbaan door Norsk Hydro gegeven aan de bewoners van Rjukan om ook 's winters de zon te kunnen zien Rjukan ligt namelijk tussen twee steile hellingen in en is de "geboorteplaats" van Norsk Hydro. Norsk Hydro is een chemicalïenfabrikant die hier vanaf 1911 actief was en in 1922 begon met de productie van waterstof. Dit proces had zwaar water als bijproduct en dit werd opgewerkt tot zuiver zwaar water. De fabriek en bijhorende elektriciteitscentrale waren tijdens de tweede wereldoorlog "slachtoffer" van sabotage door het Noorse verzet, de Duitsers wilden het zware water namelijk als regulator voor hun atoomontwikking gebruiken. Na dit zwaar verantwoorde uitje rustig boodschappen gedaan en gaan koken.
Heggland - Rjukan

Vemork
De tent onder Guastatoppen


2002-08-16

Vroeg op om de zon voor te zijn, dat klimt wat makkelijker. Dat lukt aardig tot de eerste haarspeld. De weg in namelijk in verband met werkzaamheden afgesloten en gaat elk heel uur even open en ik ben er om kwart voor negen... Samen met een Noor keuvel ik de tijd weg en daarna gaat het verder omhoog. Het laatste deel nu wel in de volle zon. Er twee paden Gaustatoppen op: een steil pad en een lang pad met parkeergelegenheid, dus de massa neemt het lange pad en ik het steile. De klim is inderdaad pittig, maar na anderhalf uur sta ik boven, een uur sneller dan de Noren rekenen... Maar de hut blijkt nog niet de top, die is nog een kilometer over de graad klauteren, links en rechts zo'n 700 à 800 meter steil naar beneden. Maar dan heb je een, door de heiïgheid gelimiteerd, zicht op Noorwegen( en Zweden). Bij de afdaling houd ik me wel keurig aan de DNT tijd, precies anderhalf uur. Kennelijk toch meer een klimmer dan een daler. Bij de fiets begint het te druppelen en ik zie de echte bui al hangen in het dal, dus maximaal naar beneden (de weg is weer vrij) zonder trappen. Weer in het dal heeft het begin van de bui mij ingehaald. Met de bijhorende wind dus het gaat met 40 km/uur over het vlakke. Op het moment dat ik de fiets op de camping bij het toiletgebouw parkeer barst de echte bui los, maar ik sta droog. Dat was 11 km in ruim 16 minuten... Na deze zomerse bui lekker lui boek lezen en schrijven, morgen definitief richting Oslo.
Gaustatoppen

Rjukan tijdens de fietsklim
Dit is het pad waarover de massa Gaustatoppen beklimt

Ik kwam van links
De camping beneden


Zicht richting Tinnsjøen
Noordwaarts
Noordwestwaarts


Westwaarts
De meertjes ten zuiden van de top
De militaire installatie

Op de top, genomen van lager


2002-08-17

Een zeiknatte tent ingepakt, daar de zon er voorlopig nog niet was. Na 6 km al de eerste stop van de reis: Mæl, veerhaven van de Rjukanbanen. In 1991 stilgelegd, maar alles staat er nog bij alsof het zo weer in gebruikt genomen kan worden. De D/F Ammonia, zusterschip van de D/F Hydro die in de oorlog tot zinken is gebracht door het verzet, wordt opgeknapt en mag daarna hopelijk Tinnsjø weer over. Maar goed ik moet er per fiets langsheen, een rustige, nieuwe weg met 1 nare tunnel van 1,6 km. Voor de veerhaven in Tinnoset geldt het zelfde als voor Mæl: alles staat er pico-bello bij. Hier ligt ook de M/S Storgut, het diesel-treinveer dat de stoomschepen verving en bij de ter waterlating het grootste schip op een binnenmeer in europa. Na de lunch in Gransherad begint het klimmetje naar 486 meter, warm maar goed te doen. Dan is het eenvoudig naar de geplande eindbestemming van vandaag: Kongsberg. Echter van de camping is geen spoor en de andere sloot de elfde al. De VVV is al dicht, maar het is pas 16:30 dus op naar de volgende camping op de kaart: in Fiskum. Door een licht heuvelend land over de oude rijksweg. Ook in Fiskum is geen kampeerplaats, maar wel fietsbordjes naar Hokksund, waar zeker een camping is. De weg gaat heerlijk langs het meer en dan zo Hokksund in. De camping is een combinatie van Stadsvolk in grote stacaravans en Polen die cranberries sorteren, maar het tentenveld is niet onaardig. Na de pannekoeken lekker slapen.
Rjukan - Hokksund

D/F Ammonia

In de haven van Mæl
De haven
Tinnsjøen


M/S Storegut

In de haven van tinnoset
Oude wagens in Tinnoset


2002-08-18

Relaxed opgestaan op de tent droog in te kunnen pakken. Ontbijt met pannekoeken en dan volgens de fietsbordjes naar Drammen, dat blijkt eenvoudig en dan de bordjes "Asker" maar volgen naar deze voorstad van Oslo. Jammer dat het enorm heiïg is, want anders moet het uitzicht nog vele malen mooier geweest zijn. In Asker raakt ik opeens de bordjes kwijt, maar ik fiets nog even verder op zoek naar bordjes en sta dan op eens voor het station in Asker. Hier heb ik de keus tussen het kopen van een kaart of een kaartje. Het wordt het eerste, dus per fiets Oslo in, soms saai langs de weg, soms erg vrij langs de fjord, veel kaart lezen en redelijk wat slechte wegen. Om 15:30 sta dan bijna op de veerkade en ik besluit nog een museum mee te pakken: Fram, het schip dat drie belangrijke poolexpeditie's meemaakte. Best aardig en dan om 17:00 uur weer richting stad. Vanaf dan klopt de planning als een bus: 17:32 bij de McDonalds, geplande tijd 17:30, dan naar Rådhusbryggende eten en om 18:28 op de veerkade, planning: 18:30. Op de boot meteen even gedoucht en dan lekker op het achterdek Oslofjord kijken, dagverslagen schrijven en lezen. De laagstaande zon maakt het uitvaren van de Oslofjord weer een prachtig schouwspel, al is het nog steeds heiïg. Straks nog even naar de film en dan lekker slapen, het lees voer is namelijk bijna op.
Hokksund - Oslo

Fram

In het museum te Oslo
Zicht op de veerhaven

Vanaf het museum eiland
Boot


Rådhus
Het vertrouwde beeld vanaf de boot
Zonsondergang in de Oslofjord


Zonsondergang in de Oslofjord
Bootjes in het avondlicht
Eilandjes in de fjord


Zon achter de bergen
Avondrood


2002-08-19

Toen het donker begon te worden film gaan kijken op de boot: Star Wars Episode II, die had ik nog niet gezien. Daarna nog een rondje dek om met de laatste vuurtoren echt afscheid te nemen van Noorwegen, dan slapen. De volgende morgen wederom een rondje dek, broodje eten en dan op naar de trein. Er vertrekt al een boemeltje om 8:12 zodat ik in Hjørring meer dan een uur heb. Tijd voor koffie en een rondje door het stadje. Dat is wel aardig, maar niet echt bijzonder. Verder zoveel mogelijk spullen in de rugzak gestopt om het overstappen met bagage te vergemakkelijken. Dan drie-en-een-half uur met een Deense IC3 door het saaie Deense land, alleen als je even aan de kust komt is het aardig. Het boek is uit, net als alle andere leesbare dingen, maar uiteindelijk kom je er dan toch, het land is in elk geval net iets boeiender na Fredericia. In Frederica begint de "Nordpfeill" met drie wagens en een Deense loc. In Padborg komen we dan de trein naar Fredericia tegen en krijgen de de loc van die trein met 7 wagens. Echter de trein uit Hannover heeft een half uur vertraging dus wij even later ook. Gelukkig is Hamburg - Münster een uur dienst en zo heb ik tijd om nog wat te eten. De trein naar Münster heeft een stuurstand rijtuig vooraan, zodat ik mooi met de machinist mee kan kijken naar voren. Na Hamburg Harburg gaat het met zo'n 160 tot 200 km/uur naar Bremen, totdat er opeens een sein op rood staat. Er klopt van buiten de trein iemand op de deur van de trein en hij wordt binnengelaten en de machinist krijg een papier met het bevel tot door rood sein rijden in overleg met de verkeersleiding, er is namelijk een seinstoring. Dus na wat bellen rijden we rustig door rood en dan gaat de hele bok op groot alarm. Met 40 km/uur rijden we zo een paar rode seinen door en dan gaat de boel weer op groen en knallen we naar Bremen. De machinist trekt duidelijk harder op en remt later, dat is allemaal mooi te zien. Na Bremen even lekker een biertje wezen pakken in de BordBistro en dan op eens weer een noodstop. Dit keer blijkt een de linkerkant van een wagon de rem oververhit te zijn. Dus moet het spoor in tegengestelde richting worden geblokkeerd en dan gaat de machinist even ter plekke kijken. Met de hand worden diverse remmen gecontroleerd en alles lijkt goed, dus de stekker van de temperatuursensor wordt eruit getrokken en dan kunnen we weer verder. Door alle vertraging haal ik mijn trein naar Enschede niet meer, maar de anders saaie reis wordt wel wat boeiender als je het van dichtbij kunt meemaken. Op Münster een 50 minuten wachten op de volgende trein, maar ondertussen wordt ik nog getrakteerd op een 103, de 103 240-8. Dus mag ik me nog even uitleven met een nachtopname. Dan is het boemelen door het stikdonkere Duitsland en dan ben je opeens in Enschede. Op het fietsje naar Petra en dan weer een echt bed om in te slapen.
Oslo - Hirtshals - Hjørring - Frederica - Hamburg Dammtor - Münster - Enschede

Hirtshals
De trein naar Hannover

In Frederica van 13:39
Meekijken op de bok

Tussen Hamburg en Bremen, let op de fiets


BR 103 in Munster

BR 103 240-8